Sineklerin Tanrısı, ne kadar ilk yarısında çocuklar için yazılmış ve onlar için uygun bir kitap gibi görünse de devamını okudukça aslında tam tersi olduğunu görüyoruz. Bir grup küçük çocuğun ıssız bir adada hayatta kalma ve kurtulma mücadelesini verdiğini okuduğumuz bu kitap, aynı zamanda çocukların hem birbirleri ile hem de kendi içlerinde verdiği savaşı yansıtmakta. Çoğumuz çocukların her zaman masum ve suçsuz olduğunu düşünürüz ancak Sineklerin Tanrısı her çocuğun nihayetinde bir insan olduğunu ve kötülüğün, ne kadar küçük olursa olsun, her insanda barındığını bize göstermekte. Zaman zaman okurken boşluğa düştüğüm, kitabı kapatıp okuduklarımı düşünmek için duraksadığım bu öykü, hayatın gerçeklerini ve insanoğlunun her türden olabileceğini yüzüme çarptı bir manada. Kitabın iki ana karakteri Ralph ve Jack. Ralph iyiliği temsil etmekte ancak içinde bir miktar kötülük bulunmakta. Jack ise kötülüğü temsil etmekte ve içinde az da olsa iyilik bulunmakta. Bu iki karakterin arasında uzun süren gerginlik ve çatışma anlarını okumak bir insanın kendi içinde verdiği savaşı okumak gibi hissettirdi bana. Bilgeliğin ve mantığın temsilcisi, gerçek adını hiçbir zaman öğrenemediğimiz Domuzcuk; diğer çocuklardan daha şişman, gözlüğü olmadan neredeyse kör, astımı var ve konuşması şiveli olduğundan herkes tarafından dışlanmış. Açıkçası okurken başına bir şey geleceğinden en çok endişe ettiğim karakter oldu kendisi. Bunların yanında bir de tamamen iyiliği simgeleyen, içinde kötülük olmayan Simon ve Simon’ın tam tersi içinde zerre iyilik bulunmayan Roger. Simon’ı okurken içim ne kadar ısındıysa, Roger’ı okurken bir o kadar diken üstündeydim. Simon’ı ne kadar sevdiysem Roger’dan o kadar nefret ettim. En nihayetinde çocuk hepsi, diye düşünüyor insan. Bu noktaya gelseler de, bunca zalimliği yapsalar da onlar sadece insan. Bitirdikten sonra biraz üstünde düşünüyoruz ve kitap bir kez daha amacını yerine getirmiş oluyor: hayattaki en büyük canavar ve kötülük insandan başkası değildir.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.