kütüphanede ahmet ümit kitabı ararken agatha yazısını da görünce arkasını okumadan roman zannederek büyük umutlarla aldığım kitap. okumaya başladıktan sonra kısa kısa hikayelerden oluştuğunu gördüm.
polisiye romanı tercih etsem de bu kısa hikayelere bağlanmam zor olmadı. hikayelerin kısa olmasına rağmen olaylara alışmak (belki de başkomiser nevzat’tan kaynaklanıyordur) zamanımı almadı. ahmet ümit’in romanlarında da yaptığım gibi akıl yürütme ve tahminlere devam edebildim. çünkü kolaylığa kaçılmamış; karmaşıklık, insana zevk veren bir anlatımla sayfalara dökülmüştü.
dilinin okunmasını daha zevkli hale getirdiği, kısa yolculuklarda okunursa güne heyecan katan kitaptır. bunlar göz ününde bulundurulursa tavsiye edeceğim kitaptır.
herkese iyi okumalar