Çok farklı ve zamanının çok ilerisinde bir klasik Kedi Murr’un Dünya Görüşü. Hoffman’ın 1820 yılında kaleme aldığı ve başyapıtı kabul edilen eser, iki hikayeyle ilerliyor: Hikayelerden biri bir orkestra şefinin biyografisini kronolojik bir sıra izlemeden, hatta sondan başlayarak anlatıyor. İkinci hikaye ise, bu orkestra şefinin arkadaşı tarafından sahiplenilen, kitaplara, okumaya ve yazmaya düşkünlüğüyle sıradışı bir kedi olan Murr’un hayatını sıralı bir şekilde anlatımı ile hayat ve insanlar hakkındaki fikirlerini kendi ağzından anlatmasıyla ilerliyor. Kedi Murr’un müzisyenin otobiyografisinin müsveddelerini kullanmasıyla bu iki biyografi iç içe geçiyor ve Hoffmann bunu da o kadar ustalıkla yapıyor ki hakikaten bir kedinin otobiyografisini yazdığına da iki otobiyografiden böyle bir metnin ortaya çıktığına da ikna ediyor okuru. Bir 19. yüzyıl masalı tadındaki ilk hikayede, bir grandükün sarayında yaşananlar ekseninde aristokrasi ve burjuva sınıfını, Kilise’yi eleştirirken sanat ve bilimle ilgili fikirlerini de paylaşıyor. Okuması çok keyifli ikinci hikayede ise kedileri çok iyi gözlemlemiş bir yazar olarak, bir kedinin gözünden dünyaya ve insanlara bakıyor ve kedi anlatıcının ağzından insanların dünyasını hicvediyor bu kez.
İki yüzyıl önce kaleme alınmış postmodern bir eser Kedi Murr’un Dünya Görüşü. İç içe geçen iki biyografiyle ilerleyen kurgu, bu biyografilerden birinin bir kedinin kendi ağzından anlatımı olması, biyografın yer yer araya girip okurla konuşması, ilk hikayenin kronolojik ikincisinin karışık sırada anlatılması ve kitabın -kısmen- okura bırakılan sonu bana göre kitabı çok özel bir yere taşıyor. Hoffmann’ın ironik mizahını da ayrıca sevdim. Yalnızca, Tristram Shandy’yi de anımsatan şekilde, yazarın biraz günümüz okurunun dikkat ve ilgisini isteyen bir anlatımı var.
·
1.774 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.