Goethe'nin, kitabın başlarında: insanın üzülmeye hiç gerek duymamasını, aslında çevremizde birçok güzelliğin bulunduğunu fakat insanın bunlar yokmuş gibi hayatına devam edip sanki hep kötülükler yaşanıyormuşçasına boşuna telaş ettiğini; Werther'in düşüncesi şeklinde vurguladığı kitabının sonunda, kitabın kahramanı Werther aynı sorunla karşı karşıya kalıyor; aşık oluyor ve karşılığını istediği şekilde alamıyor bu yüzden hayata küsüyor, şen şakrak huzurla dolaştığı vadide artık derin düşüncelere dalıyor ve yaşamdan soğumuş bir ruh haline bürünüyor. Eski mutluluğuna dönmek için kıza gereksinim duyduğunu düşünüyor. Aslında ana fikir çok güzel. Evet bizler çoğu zaman bir bilge gibi konuşup aptal gibi hareket ederiz. Werther bu kadar olumlu düşüncelere sahip olmasına rağmen karşısına çıkan ilk durumda önceden garipsediği insan ve davranışlardan daha kötü duruma düştü. Sonunda kendini öldürdü zaten. Yapmamız gerekenin sadece düşünmek değil, düşüncelerimizi yaşamımıza dökmek gerekliliğini vurguluyor kitapta. Sırf bir kız ile olamadığı için kendini öldürmesi gerekli miydi bunca güzelliğin içerisinde? Bence değmezdi.
"biz insanlar şikayet etmeyi pek severiz.. iyi günler ne kadar az, kötü günlerse ne kadar fazla deriz, ama sanırım bunda çoğumuz haksızız. Tanrı'nın bize her gün verdiği iyi şeylerden zevk almak için, hep açık kalpli olsaydık, başımıza geldiği zaman kötüye katlanmak için yeterince gücümüz olurdu"
diyen bir Werther, "Çok şeye sahibim, ama onsuz hepsi bir hiç." Diyen Werther'e dönüşüyor.
Hayatınızın merkezine başkasını alırsanız, ilk kendinizi kaybedersiniz.
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024149,9bin okunma
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.