Evet gerçekten de şu yirmi yıllık hayatıma bir sürü insan girdi , bazılarını tanımıyordum, bazılarını tanıdığımı sanıyordum, bazılarını da tanımak istiyordum ve bazılarını da hiç tanımamış olsaydım keşke...
Çünkü insanlar bana çok şey kattı,en azından öyle olduğunu düşünüyorum ama, şunda da çok eminim ki herkes benden bir şey aldı... Her neyse demem o ki kalanlar da vardı gidenler de kalanlar sessizce öldürürken, gidenler arkalarında bıraktıkları umut kapıları ile çılgınlar gibi öldürüyorlardı ölen içimizde sonsuz olması gereken duygulardi ve bu holokosta fırınlar ve idam ocakları hiç durmuyacak ta ki umutlar tükene kadar ....
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.