Herkeste Biraz Karanlık Var
Hepimiz karanlığımızla yaşıyor, karanlığımızla ölüyoruz. İnsan doğası bu: tıpkı televizyonlarda anlatılan kara delikler gibi. Kara delikler, yakındaki yıldızlardan kopan parçaları yutarak büyür. İnsanlar da farklı değil; kendi içlerindeki karanlığı, başkalarının aydınlığını emerek besliyorlar. Herkes birbirinin katili, ama sorsanız herkes Çobanyıldızı, herkes incitilmiş, herkes aldatılmış. Peki, o zaman inciten kim? Kim kırdı bunca insanı?
Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu.
Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçup gitsin sonunda.
Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda.
Bir omuz ısıtırdım, varsın uzaklaşsın sonunda.
Dokunurdum. Ben eriyene dek, o eriyene dek, biz hiçleşip karışana dek bu derin boşluğa… Dokunurdum. Ama yok. Bir hayatım daha yok.
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.