“Gerçekten Büyülü Gerçekliktir Bu”1000k
Gabo,bilinçli seçtiğim bir çizgi roman değildi fakat bitirdikten sonra “Keşke bilinçli seçseymişim !” dediğim bir çizgi roman oldu.Kitap,Gabriel García Márquez'in Yüzyıllık Yalnızlık romanının yazılış sürecini ele alıyor, aynı zamanda da yazarın hayatından da bazı kesitler sunuyor bizlere…
Kitap Yüzyıllık Yalnızlığı yazarken kendi dedesini ve yaşadığı Aracataca bölgesindeki insanları,siyasi olayları kısaca çocukluk-gençlik döneminden yetişkinliğine kadar ki süreçte yaşadıklarını bizlere yansıtıyor.Aklındaki bu tip imgeleri(buz,muz fabrikası vs.) tek tek hafızasına kaydedip bizlere bu denli güzel yansıtması yadsınılmaması gereken bir gerçek.Okurken Gabriel ile okudum,çalıştım,onun gibi yaşadım…Yazar-okuyucu arasındaki denge sağlamdı.Akışı beni yormadı.Yüzyıllık Yalnızlığı okumadım, okuyacaklarım arasındaydı…
Bu çizgi romanı okuduktan sonra hemen başlama isteği geldi içimden,elimde öncelik verdiğim başka kitaplar var,daha taze ve sağlam temeller üzerine incelemek istiyorum Yüzyıllık Yalnızlığı; bu yüzden ilkler arasına aldım.
Kitabın sonundan bir paragraf paylaşmak isterim;
”Yirmi değil,elli değil tam yüzyıllık yalnızlık insanın algılarını zorlar.Daha başlıktan tüm hikayenin insan varoluşunun genişletilmesi olduğu hissedilir.Hayatın kendisi şaşırtıcı,inanılması zor ancak gerçek olayların bir albümü olmuştur,tarih boyunca.”diyordu kitabın sonunda. Yazarlar buna büyülü gerçeklik akımı demişler,Latin Amerikada 20.yüzyılın sonlarında ortaya çıkan bu akımın karakteristik özelliği gündelik olanı fantastik ve doğaüstü bir şey olarak göstermesidir.Tuhaf,tuhaf olmayı bırakır.Biri ölür ancak sonraki ay yaşama dönerse bunda ilginç olan bir şey yoktur.Tam tersine beklenen budur.”Zaman fikri çarpıtılmış,biçim değiştirmiştir.”Şimdiki zaman kaybolur,geçmişin uzantısı,işlevi olarak yaşanılır ki bu geçmiş,uzak bir geçmiştir.”Zaman doğrusal değil daireseldir.Gerçek ve hayali olan uyum içinde birlikte var olurlar…”
Eserin tasarımında kullanılan teknikteki zaman algısı kafa karıştırıcıdır,geçmiş ile gelecek iç içe kullanılmıştır…
Mercedes ile yaşadıkları olsun,Nobel edebiyat ödülünü alırkenki anlar vs.olsun okurken Gabriel ile birlikte sevindim,işsiz kaldığında onunla birlikte üzüldüm.Yazarın bizlere detayları çok güzel yansıttığını düşünüyorum.
Çizimler dört farklı bölümde ve renkte işlenmişti fakat tek bir çizer ya da iki farklı çizer keşke çizimleri yönetseydi diye de düşünmedim değil.Karakterlerin görünüşlerini hayal ederek tek bir tipleme üstünden olayları canlandırabilen bir okuyucuyum.Her çizerin farklı bir çizgisi vardı ve doğal olarak karakterlerin de tipleri sürekli değişiyordu,bu beni biraz yordu açıkçası.Gabriel bir çizere göre A gibi görünüyorsa,diğerine göre de B gibi görünüyordu bir başkasına göre ise Z gibi…
Gabirel ve Mercedes ile özdeşleştiremediğim kısımlar oldu.Üçüncü kısım ve dördüncü kısımdaki çizgilerle sadece devam etseydi kitap çok daha güzel olabilirdi,onun dışında okurken hiç sıkılmadım çizgi roman değil de bir eleştiri yazısı ya da roman şeklinde yazılsaydı belki bu kadar keyif almazdım bu kitaptan.Kelebeğin de özel bir anlamı var sanırım,en özel anlarda hep karakterlerin çevresinde kategorilerin rengine göre kelebekler vardı,anlamını çözemedim belki Yüzyıllık Yalnızlığı okurken çözerim.
Çizimlerdeki karışıklıktan kırıyorum,puanım 8/10.
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.