Issız bir adaya düşsem ve yanıma sadece 5 kitap alabilsem onlardan biri Şeker Portakalı olurdu sanırım.
Bu kitapta çocuğun hayatı değildir sadece anlatılan. Çok çocuklu fakir ailelerde gelişen iletişimsizlik ve bu iletişimsizlik içinde her şeyle, şeker portakalı fidanıyla bile, iletişim kurabilen bir çocuğun dünyasıdır anlatılan. Dayak sahnelerinde dehşete düşersiniz ama dayak atanı yargılamaya bile gönlünüz el vermez, çünkü Zeze bize o kadar çıplak anlatmıştır ki ailesinin her bireyini, her karaktere ayrı empati duyarsınız.
Sonunda Zeze'nin bulunduğu dünyayı anlarsınız. Ne mi olur anlayınca? Bundan sonraki hayatınızda bir ırkçı, bir kindar olmazsınız. Zeze, size ezenler ve ezilenlerin dünyasında, kafanızın içine bir şeker portakalı ekmiştir artık.
Bu kitaptan çıkarılacak önemli bir ders daha vardır bana göre. Zeze bize bu hayatta nasıl üzülmeden yaşamamız gerektiğine dair büyük bir sır verir: Sevgin ne kadar büyük olursa olsun , onu tek bir şeyi sevmek için kullanmayın. Bölüştürün, mümkün olduğu kadar parçalara ayırın.Az sevin ama çok şeyi sevin. Zeze gibi yaparsanız, tüm kalbiniz tek parça olursa kaybettiğinizde onun gibi olursunuz. Çünkü hayatın en gereksiz ama istisnasiz kuralı ya sevdiğin şeyi ya sevgini kaybetmektir.
Gerçekten öyle değil mi? Hangimiz bütün sevgimizi verip, onun hiçliğe gidişini acı çekerek izlemedik ki?
"Kimseden bir şey beklemiyordum, böylece hayal kırıklığına da uğramamış oluyordum."
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.