Muazzam
Hâlâ kendime gelemiyorum, etkisinden çıkamıyorum ne okudum ben diye. Sanırım okuduğum en iyi kitap Pascual Duarte ve Ailesi olabilir, değilse bile ilk üçe gireceği kesin. Talihsiz zavallı pascual duarte, bir türlü etrafına ölüm ve acı saçmaktan kurtulamayan, onurlu(!) ve erkekliğine toz kondurmayan pascual.
Okurken sürekli zihnimde Juan Rulfo’nun Pedro Paramo’su ya da Marquez’in Yüzyıllık Yalnızlık’ı dönüp durdu. Benzer bir yoksulluk, birbirine benzeyen köyler, latin amerikanın kurak toprakları, kan, fuhuş, cehalet ve saymakla bitiremeyeceğim bir sürü ortak özellik. Zaten arka kapağını okuduğumda şu cümleyle karşılaştım; “Juan Rulfo’dan Marquez’e Bret Easton Ellis’ten Roberto Bolaño’ya birçok önemli yazarı etkileyen Pascual Duarte ve Ailesi, yazarın Türkçe basım için yazdığı önsöz ve Alev Güçlü’nün İspanyolca aslından çevirisiyle…”
Yazar 1989 Nobel Edebiyat ödüllü ve İspanyol edebiyatının Cervantes’ten sonra en önemli ismi olarak anılıyor.
Daha önce ne yazarı ne kitabı ne de yayınevini hiç duymamış olmama çok üzülerek hepinize şiddetle öneriyorum. Özellikle bahsettiğim yazarların tarzını sevenlere.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.