Kitabı okurken zaman zaman içimin ezildiğini hissettim. İnsan ruhunun ezilmişliğiydi bu, insanın alacakaranlığıydı. Kitapta Goryançikov'un hapishanede insan ruhuna gözünü dikip gözlemlerini yazması konu ediliyor. Birbirinden farklı hayatlar, bambaşka hikayeler. Dostoyevski'nin bu kitabı sürgün yıllarından sonra yazdığını okumuştum bı yerde. Zaten okurken de yazardan izler taşımaktan öte yazarın doğrudan başından geçmiş gibi bir anlatım var. İnsan muammasına silik de olsa bir ışık tutuyor bu kitap. İnsani değerlerin önemini, onurunu, insani duyguları hatırlatıyor bana göre. Cezaya farklı bir gözle bakıyor insan, cezanın gerekliliğini ve etkisini sorguluyor. İşkence ve angaryanın insanı ne derece yaraladığını gösteriyor. Goryançikov işkenceye dair anılarını anlatırken Outlander dizisinde Jamie'nin işkence sahnesi gözümde canlandı o kadar benzerdi ki ve insanın içini kıyan türdendi. Bunlar sadece birkaç kısmı herkes kendince hayatına dokunan bir şeyler bulabilir kitapta. Bir Dostoyevski klasiği okumanızı tavsiye ederim. İyi geceler 1K.
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.