Ah ah her kitap bittiğinde böyle mi hisseder bir insan.Sizde de var mı bilmiyorum ama ben tıpkı insanlara olduğu gibi kitaplara ilk başta bağlanma konusunda sıkıntı yaşıyorum.Livaneli'nin bu kitabında da oyle oldu sanki biraz.Kitaba ilk başladığımda çok sıkıldım ama okudukça kitapla bağım arttı.
Gelelim Livaneli'nin ELİA İLE YOLCULUĞUNA..
Amerika'da yaşamış bir Anadolu Rumu olan Elia Kazan'ın hikayesi...kitabı bitirdiğimdeki hissiyatım aidiyet duygusunun ne muazzam bir duygu olduğuydu.Livaneli yine bir yere dokunmayı başarmıştı.İnsan hiç görmediği bir kültürü hiç bilmediği toprakları özler mi? Onca başarı,Oscar heykelciğine rağmen mutlu muydu Elia Kazan? Nereli olarak kabul etmişti o ödülleri ya da içinden kimlere ithaf etmişti? Toplumlar insanlardan oluşuyordu ama insan onun bir parçası hissediyor muydu kendini? Peki ya Livaneli'ye ne demeli sürgün olduğu ve kaçak pasaportla kaçtığı ülkeye milletvekili olmak,kırmızı pasaport hakederek geri dönmek ondaki aidiyet duygusu peki o nereli hissediyor kendini belki de Elia ile kurduğu muazzam dostluk bu duygunun temeli üzerine inşa edilmişti. Okunmalı
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.