Çok sağlam ve acayip beğendiğim bir kitap oldu benim için. İçimizdekileri dışarı vuruyor. Başat karakter Osman. Tüketim toplumundaki bir mirasyedi. Kaybedenin hikâyesi. Aslında bilindik bir hikâyedir bu. Kurbağayı kaynar kazana atarsanız, can acısının verdiği refleksle kendini suyun dışına atar. Oysa önce kazana atıp sonra suyu ısıtmaya başlarsanız, yavaş ısınan suda kendini bekleyen sonu algılayamaz, sıcağı hissettiği zaman ise çok geç olur. İşte Osman bu kurbağa. Hayatın değişim hızına oranla kendi değişim hızı biraz yavaş kalıyor. Ağır hissetmesi bundan. Ve sonuçta birden düştüğü için uyanış ile çöküşü eş zamanlı gerçekleşiyor. Bu durumdan kurtulmanın yolu yeni olanı anlamaktan geçiyor. Yeniyi aldırmayıp, önem vermediğiniz takdirde hayatta kaybeden oluyorsunuz. Ve bundan kaçış yok. “Gerçek yaşamım zamanın çok gerisinde bir yerde kaldı, o kadar geride ki, sanki hiçbir anı yaşanmış değil.” Sayfa 491
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.