1915 yılında geçen bu güzel romanı herkesin okunmasını tavsiye ederim. 15 yaşında erkek çocuğun bir yandan hastalığıyla cebelleşirken yaşadığı zorluklara ve çocuk gözünden hastanenin,doktorların,acının ve bu çektiği zorlukları bir anneye nasıl yansıtmamaya çalışmasına eşlik ederken; (Çocuklarının felaketini iki kat şiddetle hisseden anneler,bu ıztıraplarını çocuklarına fazlasıyla iade ederler.)diğer yandan ise aşık olduğunu farketmesinin ardından düşünceler içinde kaybolup gitmesine eşlik ediyoruz. Benim için en vurucu ve akılda kalması gereken cümleler şunlardır:
“ Büyük bir hastalık geçirmeyenler, her şeyi anladıklarını iddia edemezler.”
“İki hasta kadar birbirine yakın hiç kimse yoktur.”
“Hasta olmayanlar bizi ne kadar az anlayacaklar.”
·
59 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
yaman
Gönderi Sahibi
Dipnot: Biraz uzun olmasını dilerdim. Çünkü tanık olmak istediğim buluşmalar, kavuşmalar, üzüntüler, pişmanlıklar vardı, yarım kalmış gibi hissediyorum.