Yaşamak kitabı Cahit Zarifoğlu’nun okuduğum en açık eseri diyebilirim. Anı ve günlük türünde yazdığı bu kitabı şiirlerine göre daha net ve okunaklıydı benim için. Araya serpilmiş şiirleri de bir o kadar hoştu. Bazı yerlerde babasının mektupları var ve benim çok hoşuma gitti. Bir yerde babası mektubu şöyle bitiriyor:
“Cahitciğim, namazlarını kıl ihmal etme. Her iş Allahü azimüşşandan biter. Hepimiz onun huzuruna çıkacağız. Ne mutlu yüzü ak çıkanlara. Allah’a emanet eylerim. Babanız, Niyazi Zarifoğlu.”
Ayrıca Rasim’le ve üstadla da anılarına çokça yer vermiş. Büyük Doğunun son kez çıkışı üzerine konuşmalar vardı. Ek olarak Maraş’ta olan koca ardıçı mısralarında çok güzel betimlemiş:
“O çıplak dağda nasılsa kalmıştı koca ağaç.
peşpeşine gelen kışları tekbaşına geçirir
ilkbaharlarda yalnızdır
binbir kol yollamıştır toprağa kalbini okutmayan yüz gibidir…”
Cahit Zarifoğlu anlaşılması zor ve içine kapanık biri olduğu için yazdıklarına da yansıyor bu. Ancak okudukça içine hapsediyor bence insanı.
·
182 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.