Kulakları sağır eden bütün çığlıkların ardından ya da sağır edici sessizliklerden sonra illa ki sükûnet...
Yarıp geçtiği, erdiği, ya da eremediği bütün boşluklardan geçerken sesler ya da sessizlikler, sonsuz huzurun tam ortasında Elhamdulillah sükûnet.
Evhamların, vesveselerin, acıların ya da çıkmazların
en sonunda sükûnet...
"Sükûnet ya Yunus!" dedi, Hünkâr. "Vallahi, Billahi Sükûnet..." ses, kulaklarına fısıldayan huzurlu bir sedaydı... Ve sonra... Ölülerden maksat mezardakiler değil,
Hakk'tan habersiz yaşayanlardır, diye ilave etti ve yine tekrarladı;
Sükûnetle yol al ki, yolun pak olsun,
yoksa dikenlerden canın acır.
Nerden başlamak lazım sükûnete? Diye sordu Yunus.
Yine o yankılanan huzurlu ses:
İki Yunus'tan birini yok et! Kendini kendinde yok et, Hakk'ı ihya et! Yunus'u yeniden doğur! Keremli zamanda, keremli kavme katıl!
...Arka kapaktan bitmesini hiç istemedim
·
1 +1'leme
·424 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
