Öncelikle bu kitabı tavsiye edecek olsam anne olan arkadaşlarımı es geçerdim :) Ben kitabı çok beğendim. Başlığıyla, kurgusuyla, cümlelerin yer yer devrikliğiyle her şekilde beğendim. Özellikle başlığın taşıdığı ironi çok yerinde olmuş. Çünkü romanda anne kahramanın eşine ‘aşkım’ diye seslendiği anların altında çoğunlukla bir nefret bir zorunluluk yatıyor. Bu bakımdan birbirini tamamlaması benim hoşuma gitti. Gelelim romanın rahatsız ediciliğine. 7/10 diyebilirim. Aslında yazar rahatsız edicilik eşiğini öyle bir ayarlamış ki sadece bebek üzerinden karamsar düşüncelerin olduğu bir kitap olsaydı bu eser şayet kimse okumazdı. Çünkü bebek üzerinden yapılacak her kötümser düşünce, her eylem bizi kitabı okuyamayacak kadar rahatsız edecek ve yazarın içsel dünyasını bize sorgulatacaktı. Fakat işin içine evlilikle ilgili cinnet anları ve birtakım bireysel krizlerini de girince yani bizim odağımızı bebekten yer yer çekince o rahatsız edilicikten zevk almaya başlıyorsunuz. Bu yüzden kurgu bana göre güzel dizayn edilmiş. Fakat 148 sayfadan daha uzun olmasını beklerdim, sanki her şey çabucak bitti. Tadı damakta kaldı :)
·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.