Cennetin Doğusu, Steinbeck’in okuduğum ikinci romanı oldu. Gazap Üzümleri’ni okurken çok yorulmuş ama beğenmiştim. Cennetin Doğusu’nu ise keyifle okudum ve çok beğendim. Beni Steinbeck’in yazınına hayran bırakan kitap olarak kişisel tarihime ekledim. Bir romana göre çok yerin altını çizdim kitabı okurken.
Beni düşündüren ve eleştirdiğim yerler de oldu kitapla ilgili. Mesela Cathy karakterini fazla kötü çizmiş Steinbeck. Bana o sebeple biraz masalsı geldi Cathy. Gerçi hilkat garibesi demiş yazar zaten çizdiği karakter için. Bugün bizim tabirimizle psikopat denilen insanlardan. Ancak bir psikopatı bile psikopat olmaya götüren sebepler aramaya alışmış zihnim Cathy’nin kötülüğüne hiçbir sebep bulamayınca biraz bocaladı açıkçası.
İnsan zihni bir kavramı en iyi zıddıyla anladığı için belki de Cathy karakterini bu kadar kötü Adam karakterini ise bu kadar iyi çizdi Steinbeck. Bu iyi ve kötü arasında ise Samuel ve Lee duruyordu sanırım. Çok okuyan Lee ve Samuel sanki hakikatin temsilcileriydi kitapta.
İnsanın yaşamını, seçimleriyle kendisinin oluşturduğunu çok iyi anlatmış yazar. Özellikle yetişkin olduktan sonra sorumluluk bireyde ve seçimlerimiz bizi biz yapıyor aslında.
İnsan mükemmel olamaz. İyinin ve kötünün nüvesini içinde taşır. Kötülüğünün bilincinde olarak iyiliği seçmezse ise kibre kapılır tıpkı Aron gibi. Kibir ise bir başka tuzaktır insan için, içine düştüğünüzde o da tıpkı kötülük gibi insanı yok eder. Cal ise tam olarak insandı. Yaşadığı duyguların farkında ve hep arayışta.
Kısaca beni kötülük, iyilik kavramları üzerine düşündüren güzel bir kitaptı Cennetin Doğusu. İçindeki bazı karakterleri kendime katmak istedim okurken. Lee’nin sakinliğini, öğrenme aşkını, dürüstlüğünü, olayları ve insanları doğru değerlendirme, oldukları gibi görme yetisini, Samuel’in ise neşesini, pozitifliğini, sorgulayıcılığını ve üretkenliğini kendime ekleyebilmeyi istedim ya da onlar gibi dostlarım olsun istedim kitabı okurken. Bence mutlaka okunması gereken kitaplardan.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.