Başta yabancı kalmıştım esere,sanırım sadece seyredicem zannettim.Benim tarzım olan cümleler ile başlamıyordu,içimi sıkıyordu. Ama başlamıştım,yarım bırakmayı sevmem. İlerledikçe birlikte yaşadık kahramanla olayları, kâh onun yerinde oldum kâh karşısında,yanında,arkadında ya da gerçekten olayları seyreden oldum. Eserde geçen soruları kendime yönelttim;insanca yaşayabiliyor muyuz?,'ben' olabiliyor muyuz?,'an'da mıyız?...Yol tektir ve bizler ya yoldayız ya da kayıp. Ve sevdiğim bir cümle "Her şey vaktine esirdir." Kendini bulduğun,kendin gibi olduğun,farkındalık sağlayan bir eser..
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.