İnsan... İn-san. İki hece. Sadece beş harf. İyeliksiz, zarfsız.. zamansız.. Ama.. Aması vardı işte. Yalnız gibi görünen, aslında o kadar kalabalık bir varlık ki insan.
Umutları var, mutlulukları, hüzünleri, sevinçleri... Kederleri var, sonra başından aşkın dertleri.. Güldükleri, ağladıkları, sustukları, bağırıp çağırdıkları. Sevdikleri var insanın ve bir de gömdükleri.. Üzerine iki kürek toprak atarak yüreğine ektikleri...
Anneliğimden vurulduğum. Nefesimi tuttuğum, dişlerimi sıktığım, gözyaşlarımda boğulduğum, çevirdikçe sayfalar içinde kaybolduğum.. Yanıp yanıp kül olduğum sonra birden buz kesip donduğum.. Aman Allah'ım nasıl bir kitaptı böyle bu..
Hikâyenin içinde, Jiazhen ile yanyanaydım sanki hep. Bir anne bu kadar acıyı yaşamamalı. Anne.. anne.. Yaşamamalı. Hayır. Hayır. Hayır diye diye tükettim bütün hayır(larımı). Sonra bir ara Fugui ile konuşur buldum kendimi
" 
Yaşamak " bu mu? diye sordum. Yaşamak dediğin bu ise bizim yaşadığımız ne ? Her şeye rağmen yaşadın diyorum yaşadın.. Ama nasıl yaşadın? Nasıl dayanabildin peki bu kadar acıya?
Bilmiyorum.. Bil(e)miyorum birçoğumuz yapamayız, dayanamayıp basarız isyanı. Sabır diyorum. Evet evet sabır.. Sonra dönüyorum kendime sabır bende ne kadar ? Nereye kadar? Soruyorum..Soruyorum.. Soruyorum...
Aslında bana böyle sert bir tokat atan, tutup yakamdan silkeleyen, empatinin dibine vura vura sorgulatan kitapları çok seviyorum. Ah! Ne de çok sıkıntımız var baksan hepsi dünyalar kadar önemli, olmazsa olmazlar... İşte " Yu Hua" ne kadar boş işler için kahrettiğimi, üzüldüğümü, sahip olamadıklarıma yanıp tutuşacağıma, sahip olduklarıma sarılıp, teşekkürü borç bilmem gerektiğini bir kez daha bir kez daha kafama vura vura hatırlattı bana...
Evet çoğu zaman ya da belki sadece bazen, olduğu kadar, olabildiğince, aklımın alabildiğince dünyayı böyle kabul ediyorum. Etmeye çalışıyorum. Hayat diyorum zıtlıkları ile anlamlı... Siyah varsa beyaz, yaz varsa kış, sıcak varsa soğuk ve zengin varsa fakir...
Dilim böyle söylerken, yüreğim bunları asla kabul etmiyor. İçin için isyan bayrağını kaldırıyor beynime. Ve özellikle hiçbir şeyi olmayan o küçücük bedenler söz konusu olunca...İşte onlar aç kalınca, uyuyacak yer bulamayınca, ayağı yalın çalışmak zorunda kalınca, okula gidemeyince meselâ... Annesi babası bir anda yok olunca. Ve dahi o bedenler "insan" yerine konmayınca.. İçimdeki o isyanı bastıramıyorum.
İşte o zaman diyorum ki;
" Dünya hiç adil bir yer değildi ve hiçbir zaman da adil olmayacak."
Yaşamak " bu mu? diye sordum. Yaşamak dediğin bu ise bizim yaşadığımız ne ? Her şeye rağmen yaşadın diyorum yaşadın.. Ama nasıl yaşadın? Nasıl dayanabildin peki bu kadar acıya?
Bilmiyorum.. Bil(e)miyorum birçoğumuz yapamayız, dayanamayıp basarız isyanı. Sabır diyorum. Evet evet sabır.. Sonra dönüyorum kendime sabır bende ne kadar ? Nereye kadar? Soruyorum..Soruyorum.. Soruyorum...
Aslında bana böyle sert bir tokat atan, tutup yakamdan silkeleyen, empatinin dibine vura vura sorgulatan kitapları çok seviyorum. Ah! Ne de çok sıkıntımız var baksan hepsi dünyalar kadar önemli, olmazsa olmazlar... İşte " Yu Hua" ne kadar boş işler için kahrettiğimi, üzüldüğümü, sahip olamadıklarıma yanıp tutuşacağıma, sahip olduklarıma sarılıp, teşekkürü borç bilmem gerektiğini bir kez daha bir kez daha kafama vura vura hatırlattı bana...
Evet çoğu zaman ya da belki sadece bazen, olduğu kadar, olabildiğince, aklımın alabildiğince dünyayı böyle kabul ediyorum. Etmeye çalışıyorum. Hayat diyorum zıtlıkları ile anlamlı... Siyah varsa beyaz, yaz varsa kış, sıcak varsa soğuk ve zengin varsa fakir...
Dilim böyle söylerken, yüreğim bunları asla kabul etmiyor. İçin için isyan bayrağını kaldırıyor beynime. Ve özellikle hiçbir şeyi olmayan o küçücük bedenler söz konusu olunca...İşte onlar aç kalınca, uyuyacak yer bulamayınca, ayağı yalın çalışmak zorunda kalınca, okula gidemeyince meselâ... Annesi babası bir anda yok olunca. Ve dahi o bedenler "insan" yerine konmayınca.. İçimdeki o isyanı bastıramıyorum.
İşte o zaman diyorum ki;
" Dünya hiç adil bir yer değildi ve hiçbir zaman da adil olmayacak."
··
13,2bin Gösterim
8 Yorum
Çok güzel, çok içten bir inceleme olmuş. Kitabı okurken aynı şeyleri hissetmişiz. Sanırım anne bakış açısıyla okuduğumuz için. Kitap çok güzeldi ama sizin incelemeniz de en az kitap kadar güzel.
emine
Gönderi Sahibi
Sevgili Yıldız çok onore etti cümlelerin çok teşekkür ediyorum 🙏💜🌸 Ve kesinlikle okuyan her anne, anneliğin verdiği o hassasiyet ile okuyor kitabı. Duygularımız bir🥰 Çok teşekkür ediyorum samimi yorumun için🌈💜🎈
Güzel bir yorum.Bu yorum sonrası yarım bıraktığım kitabı tekrar baştan okumaya başladım. Teşekkürler 🙏
emine
Gönderi Sahibi
Yeaa🥺🙏 Çok teşekkür ediyorum. Güzel bir geri dönüşe vesile olmak iyi hissettirdi. Umarım sonunda pişman olmazsınız. 🙏
emine
Gönderi Sahibi
Güzel cümleleriniz için çok teşekkür ediyorum. Aynı pencereden bakıyor olmak mutlu etti. 🫶 Keyifli okumalar diliyorum. 💕🌼🍀
Reklam
İnceleme yazmadan önce incelemeleri okurum genelde aynı şeyleri tekrar etmeyeyim diye. Sizin bu incelemenizi okuduğumda nasıl bu kadar gönlümden geçenler kelimelere dökülmüş dedim. Aynı şeyleri hissetmişiz, belki de dediğiniz gibi anne olmanın verdiği hassasiyet aynı düşünmeyi sağlıyor. Harika bir inceleme olmuş gönlümden geçenlere ayna tutmuşsunuz.
emine
Gönderi Sahibi
Sevgili Sena öncelikle incelemem için kurduğun güzel cümlelere çok çok teşekkür ediyorum. Kitap çok iç acıtan bir kitap eee bir de ana isen bu iç acısı katlanarak hissediliyor. Aynı duygularda olmamak imkansız eğer evlat varsa işin içinde.. Aynı yöne bakmış olmaktan mutluluk duydum. Var ol..🌸🙏
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.