Bu kitap yalnızlık üzerine yazılmış en çarpıcı metinlerden biri oldu benim için. Jean Louis, işlediği yalnızlık, alkolik baba, yaşlılık, engelli evlat sahibi olma, ölen eş gibi hüzünlü konuların aksine olabildiğince rengarenk kitaplar yazmış. Kahkahalar attırıyor, sonraki cümlesi ile öyle sert bir şekilde duvara çarpıyor ki ağlayasınız geliyor. Ciğerinizden şişlenmişken yine güldürüyor. Hayattan nefret etmesini engellemek için acılarla dalga geçmeyi savunma mekanizması olarak kullanıp güçlü bir kalkan oluşturmuş belli ki.
Diğer yandan, hayatını bu kadar filtresiz anlatmak müthiş bir cesaret te gerektiriyor. Tek yalnız ben değilim diyerek bizi de yalnız hissettirmiyor.
·
152 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.