Sadako'yu, bugün gördüğüm bir blog sayfasından öğrendim. Kitaplığımda uzun süredir duruyordu oysa, okumak hiç aklıma gelmemişti. Hepimizin adını bildiği o hiroshima... Ne büyük yıkımlara sebep olduğunu yalnızca yaşayanlar bilir. Bu küçücük hikaye bile böyle acı dolu ise tümünü düşünemiyorum.
Sadako'nun bu umut dolu hikayesi hayatıma yön verecek. Artık turna kuşları daha bir anlamlı olacak. Hep aklımda,kalbimde kalacak Sadako. Kitabın arkasında bir okurun küçük bir yazısı var. Ve şöyle yazıyor: "Umut etmeyi unuttuğum zamanlardan utandım. Uçurumun eşiğine gelinse bile nasıl yaşanacağını bilmediğim için utandım." Bu sözler gözlerimi doldurdu. Çünkü ben de hayatım boyunca umutsuz biri oldum. Arada sırada uğrayan o umut, meğerse hiç aklımdan çıkarmamam gereken şeymiş.
Umut çok sihirli bir şey. Ölümün eşiğindeki insana bile kahkaha attırabilen bir mucize... Ve Sadako'ya ek olarak bana "I'm your hope" diyen bir meleğim var. Bu hayatta yaşamaya devam etmemin yegane örneği. Hayatımızda bizi umutlandıran şeyler, kişiler hep olmalı. Her şey bitecek fakat umut kalacak..
Kalbimdesin Sadako...
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.