"İnsan kendine yardım etme gücünü kendinde bulmalıdır."
Uzun zamandır kitaplığımda okunmayı bekleyen 4 öyküden oluşan bu kitap elime o kadar anlamlı bir zamanda geçti ki beni çok etkiledi. Bu yüzden kısaca fikirlerimi belirtmek istedim.
4 öyküyü de kendi çapında beğensemde beni etkileyen tabi ki sarı duvar kağıdı adlı öykü oldu. Bu öyküde yazarın hayatını okuduğumuzda yazarın hayatından esinlendiğini anlamamız zor olmuyor.(Yazarın hayat hikayesini buraya ekleyip uzatmak istemiyorum.)
Öykümüzdeki ana karakterimizin içinde bulunduğu psikolojik rahatsızlıklardan dolayı 3 aylığına başka bir yere taşınmalarıyla başlıyor bütün olay diyebilirim. Tıpkı yazarın hayatında olduğu gibi karakterimize doktoru düşünmemeyi ve yazmamayı tedavi olarak uygulamak ister. Fakat karakterimiz kendine neyin iyi geldiğini çok iyi bildiğinden bu tavsiyelere uymaz.(bazen işini en iyi yapan kişide olsa doktorun tek çare sensindir.)Yazmaya ve düşünmeye devam eder. Beni en çok etkileyen kısım bu oldu. Bu tarz sıkıntılı dönemlerimizde çevremizdekiler hep bi öneri vermeye, içinde bulunduğumuz durumu azımsamaya meyillidirler. Benim kendi fikrim insanın içinde bulunduğu durumu en iyisi kendisi bilir ve anlar. Hiç kimse hiçbir zaman tam anlamıyla anlayamaz. Yalnızca anlamaya çalışır. Sonuçta da birçok kişi bence ana karakterimiz gibi düşüncelerinin baskısından kurtulmak için istenen rahatlamayı elde edene kadar yazmayı denemiştir. Öykünün isminin geldiği sarı duvar kağıtlarına gelirsek bunlar kaldığı evde karakterimizin saplantısı haline dönüşüyor. Sürekli onları düşünür, geceleri bunlara bakarken duvar kağıdının içine kaçmaya çalışan bi kadın görür. Bu aslında kendi benliğidir. Öykümüzün sonunda karakterimizin kendi çabasıyla içindeki beni özgür bırakışını okuyoruz.
Daha fazla detaya girmek istemiyorum. Sonuç olarak öykümüz "insanları delirtsin diye değil,delirmekten kurtarsın diye yazıldı" diyor yazarımız ve olayı netleştiriyor.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.