HER DAİM/ BERRİN ARI
Bugün ki durağımız Ankara, salondaki koyu oymalı masada aceleyle kahvaltı yaparken yakalıyoruz Güzide’yi. Telaşının nedeni; işe gitmek ya da bir yere yetişmek değil, kapının önünde oynayan çocukların sesleri... Neden derseniz Güzide yaşını almış, evinde yardımcısı ile yaşayan, tek eğlencesi ise kapıda oynayan çocukları izlemek, oyunlarına sesiyle ortak olmak... Çocukları görmek için eğilen Güzide, yeni yıkanan çamaşır kokusunu alınca, annesini anımsar. Sonra da teker teker bütün anıları canlanır gözünde...
Güzü’nün zihninin içindeki düşünceleri, bizi de geçmişine doğru upuzun bir yolculuğa götürüyor onunla birlikte. Önce lise son sınıfa başladığı sene, Ankara'ya göç ettiğini öğreniyoruz. İki ablası, iki abisi olan Güzide ailenin beşinci çocuğu. Babası Zülküf Bey sert, otoriter, annesi Sara Hanım; hayatı temizlik ve mutfakla geçiren, herkesi memnun etmek için çabalayan çilekeş bir kadın. Ablaları Ferda ve Ayla erken yaşta evlenip yuvalarını kurmuş, keza abileri Yusuf ve Oğuz da öyle... Güzide’nin tek derdi ise okumak...
Fakat gelin görün ki aile onun okumasına pek sıcak bakmıyor. Hele abileri tamamen karşı, “ kız kısmı ne yapacak, o kadar okuyup “ diye önüne set çekme peşindeler. Sizin anlayacağınız Güzide pek dertli... Neyse ki kapı komşuları Duygu var; onu dinleyen, güldüren...Bir de kamp arkadaşı Polat var; onu anlayan, tanıyan.Tabii sadece bu kadar değil, daha kimler var kimler veee neler olmuş neler...Size hangi birini anlatsam, bir diğeri eksik kalır. Duygu’nun bir anda sırra kadem basmasından mı, Güzide'nin ilk görüşte aşık olduğu Malik’ten mi bahsetsem? Yoksa Polat’ın dilinden düşürmediği sevgilisi Akgül’ü mü söylesem? Akçay’daki tatil günleri üniversite yılları, Kütahya Kaplıcaları, Mersin, Yunanistan ...O kadar şey var ki
·
43 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.