Bu kitabı bana kitap kurdu bir arkadaşım tam anlamıyla "şiddetle" önermişti ve bu ardı gelmeyen öneriler üzerine zâti tanışmak istediğim Oğuz Atay'la ilk bu kitapla buluşmakta bir sakınca göremedim. Okudum. Ve halen de göremiyorum, yerinde bir karardı. Çünküsünü okuyanlara vereceğim. Ancak önce okumadan önce iletimi okuyanlara karşı konuşmak isterim. Ana karakterimiz Hikmet çok düşünen, hatta bazen öyle çok düşünen ki hayal ettikleri şeylerin ona düşman olduğu bir insan. Kitabı okurken yoğun bir anksiyete sezebilirsiniz. Ancak kesinlikle okumaya değerdir. Kitaptan ufak bir alıntı yapıp "çünkü'me" döneceğim.
Fakat benim de sevmeğe hakkım yok mu albayım? Yok. Peki albayım. Ben de susarım o zaman. Gecekondumda oturur, anlaşılmayı beklerim. Fakat albayım, adresimi bilmeden beni nasıl bulup anlayacaklar? Sorarım size: Nasıl? Kim bilecek benim insanlardan kaçtığımı? Ben ölmek istiyorum sayın albayım, ölmek. Bir yandan da göz ucuyla ölümümün nasıl karşılanacağını seyretmek istiyorum. Tehlikeli oyunlar oynamak istiyor insan; bir yandan da kılına zarar gelsin istemiyor. Küçük oyunlar istemiyorum albayım.
Çünkü aslında hepimiz Hikmet'iz bu kitapta sayın Hikmetler. Tüm okurlar olarak Hikmet'in bir parçasıyız aslında, Bilge'nin bacaklarına Hikmetle beraber baktık hepimiz; hepimiz aynı anda "saçmalama hikmet!" dedik ve bu topluluğun içinde sayın Oğuz Atay da vardı benim için. Hatta o tüm Hikmetlerin en kıdemlisiydi! Ona en çok o yabancıydı. Ve Hikmet de bir tutunamayandı.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.