Latife Tekin’in okuduğum ilk kitabı Zamansız oldu. Alışık olmadığımdan kitabın başlarında okumakta zorlandım açıkçası. Yoğun metaforları, şiirsel anlatımı, bol imgelemler… Bu durum anlamamı zorlaştırsa da aynı zamanda merak uyandırıp içine çekti ve çok uzun bir kitap olmaması sebebiyle de şans verip okumaya devam ettim.
Kitabın sonunda, kitabı beğendiğimi hatta altını çizdiğim birçok cümle olduğunu fark ettim. Kitapta; aşkın, duyguların alışık olmadığımız versiyonlarda bol imgelerle anlatılması, kıskançlık ve pişmanlık gibi duyguların akla gelmeyecek biçimde okura aktarılması ve bunu gerçekten hissettirebiliyor olması hoşuma gitti. Ancak hala tam anlamıyla anladığım bir kitap oldu diyemem. :)