17 Kasım 1794'te, on iki yaşındaki Sophie ve yirmi iki yaşındaki Novalis nişanlandı. Eski dönemin normalleri, her neyse. Nişanlanmalarından sadece yarım yıl sonra, Sofi'nin ölümcül hastalığı patlak veriyor; karaciğer iltihabı ve akciğer tüberkülozu.
Dante için ölüm, yeraltı dünyasına, cehenneme bir inişti. Veremli romantiğimiz Novalis için ise, geceye, bilincin yeraltı dünyasına iniş ve Sophie'den ayrılmaktı.
Günceler genel olarak ölümle ayrılan çiftin yeniden bir araya gelmesine yol açması beklenen sevgi ve ölümün anlatımıdır, Novalis'in zihnine açılan bir kapı; mahrem günceler. Sophie'ye olan sevgisini, bilgelik sevgisiyle eşanlamlı olarak adlandırdı. Tabii ki, Sophie'nin ölümüyle ölmedi, hayatta kaldı bir kaç sene. Zira hayat ölümlüdür, ama bundan da öte, hayatta kalmaktır.
Fakat Novalis'in güncelerine göre Sofi, mistik ve romantik geleneğin damgalanmış kadınlarının aksine, yaralarını gizliyor; göksel gelinler gibi çok mutlu bir şekilde kan dökerek Mesih'i takip etme yolunda yürümüş. O dönem kelimenin tam anlamıyla ona "ibadet eden" damat, onu "hastalığı nedeniyle neredeyse daha fazla" sevmeye başladığını itiraf ediyor. Acı ve şefkat, hastalık ve yaklaşan ölüm, kendilerini birbirlerine bağlama güçleri olarak gösterir ve aynı zamanda gelini "yeryüzünde bulunan ve olacak en asil figürlerden biri" olarak stilize eder.
Ölüm yaklaşıyor, bu çok belli; fakat Novalis hala umutlu. Tanrı sevgisi hala Sophie'nin iyileşeceğine dair umutla kabartıyor kalbini. Adını hatırlamadığım bir Türk şairi, sevgi ve ağıtın birbiriyle ilişkili olduğunu söylüyordu. Fakat kesinlikle suçlama değil.
Sophie bir buçuk yıllık acı verici dönemden sonra, 19 Mart 1797'de öldü. Bununla birlikte Novalis, umudun solmasıyla, umutsuzluğa, hatta hayattan iğrenmeye, hayattan bıkkınlığa daldı. Ölümün ikiz kardeşi olan uyku onun için bu dünyadaki tek nimet.
Novalis elbette Sophie'nin ölümü sırasında onun yanında değildi; "Gücümün ötesindeydi," diye itiraf ediyor, "altında gelişen gençliğin korkunç mücadelelerini, göksel yaratığın korkunç korkularını çaresizce izlemek."— Ölümden sonra o kadar dindar, o kadar sessizleştiki bir anda, dünyevi dünyada doğru yerde değildi sanki. Günceleri okurken biraz acıdım açıkçası, potansiyeli olan bir bey olarak son güncelerde resmen sessizce ölümü bekleyen birine dönüşmüştü, ölmeden önce üç beş parça bir şey yazayım da boşuna yaşamamış olayım triplerinde birisi olmuştu resmen. Ve anlamlandıramadığım bir şekilde kendini borçlu hissediyor; Sophie'nin sevgisine yeterli bir karşılık veremediğini düşünüyor olmalı. Bilemiyorum, oysaki ölmeden önceki güncelerinden anladığım kadarıyla genel anlamda sevgi patlamalarını geri çevirmesine rağmen Novalis'in daha çok sevmesi daha muhtemel gibi geldi bana, saçmaladım sanki, neyse. Ya da sadece imaj meselesidir. "Onunla birlikte, her şeyden ayrıyım, çünkü neredeyse artık kendime sahip değilim."
Günlükte şöyle deniyor: "19 Mart Pazar sabahı, on buçukta, on beş yıl iki günlükken öldü. Orada değildim ve iki gün sonrasına kadar öldüğünü öğrenmedim."
Ölüme giden hastalık günleri genelde söylediğim gibi üretmeye çalışmakla geçiyor ve Meister okumakla, delice Meister okumakla.
·
209 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.