Dostoyevski'nin en iyi kitabı gibi bir iddiada bulunmam mümkün değilse de yazarın "öteki benlik" prototipini (hele ki 25 yaşında!!) yaratması hasebiyle önemli bir kitap.
"İyi insanlar dürüst yaşar, iyi insanlar hilesiz yaşar ve hiçbir zaman benzerleri olmaz."
Kitabın özünü en iyi yansıtan cümlenin bu olduğunu düşünüyorum çünkü iyi ve dürüst insanlar neyse o'durlar, iki insan değildirler, maskeyi gerçekten de sadece maskeli baloda takarlar ve bunu dillendirme gereği de hissetmezler.
Zavallı, pek zavallı Golyadkin ise, söylememe izin verin sevgili efendim, düşmanlarınca! aşağılandığı bir gecede,bana kalırsa canına tak eden küçük Golyadkin'in varlığına artık münferit bir kişi olarak devam etme kararı almasıyla sabır taşı gibi çatırt! diye ortadan ikiye ayrılıyor ve birken iki oluyor.
Bir sanat eserini yorumlamanın tek bir doğru yolu yoktur, bilirsiniz. Ben de kitabın asıl temasının "kişilik bölünmesi" ya da "çoklu kişilik bozukluğu" değil, olmak istenen / olunan kişiliklerin çarpışması olduğuna inanıyorum: Yalaka, işbitirici, sırnaşık küçük Golyadkin'e karşı gururlu, şaşkın, mesafeli büyük ve halis Golyadkin.
Büyük! Golyadkin'in başta dostu, sonra baş düşmanı olan küçük! Golyadkin'e karşı orijinalliğini ve "ahlaken doğruluğunu" kanıtlamak, onu yenme çabası da aslında bürokratik toplumda bireyin idealize edilen , kendisini başarıya ulaştıracak olan kimliğe karşı kendisi olarak var olma savaşının anlatımı kanımca.
Son olarak da kitabı Storytel üzerinden Sercan Gidişoğlu seslendirmesiyle dinlediğimi belirtmiş olayım. Sercan beyin diksiyonun düzgünlüğü, cümlelerinin anlaşılırlığını bir yana koydum (çünkü zaten olması gereken başlıca şeyler bunlar) her bir karaktere ayrı ses, tonlama, ağız/lehçe/şive atayarak müthiş bir dinleme keyfi sunmuş.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.