Gittiği her yerde ilgi odağı olmuş ve kendisinden söz ettirmiş bir adamın görünmezliğe tahammülü yoktur.
Ve çoğu zaman bu tip insanların ya bir macera, yahut bir oyalanma veya da görünür kılınmak adına tehlikeli oyunları su götürmez bir gerçektir. Tıpkı Genç Baron gibi.
Stefan Zweig Baron'u kendi dilinden:"Yeteneklerini en iyi şekilde göstermek için diğer insanların kalplerindeki kıvılcımlara hitap etmeli ve kendi kalbinin coşkusuyla onların kalplerindeki alevleri yelpazelemeliydi,"(syf:7) diye anlatır..
Şüphesiz ki Edgar'a da aynen bu şekilde yaklaşmış ve çabaları en nihayetinde karşılık bulmuştu. Yani Edgar'ın kalbindeki kıvılcıma dokunmuştu. Zaten, sadece çocuklara görünür olduklarını hissettirin, bu şekilde çalamayacağınız çocuk kalbi yoktur zannımca..
Bir çocuk, değerli olduğunu hissettiği kalbi, kalbinin kahramanı ilan eder ve herkese devamlı ondan söz edip, gördüğü değil kendisine hissettirdiği kahramanlığını anlatır...
Peki ya bir çocuğun kalbinde kendini öldürürse o kahraman!
Edgar, kahramanı kalbinde parçalanan çocuk! Onun dünyaya açılan penceresinden izliyoruz ;saflığını, sevgisini, kahramanını, filleri, nefretini, sancılı bir şekilde küçük bedenine büyük gelen sırların yakıcılığını..
Burada aslında şu soruyu sormak istiyorum. Bir çocuğun; ebeveyninin hatalarıyla yüzleşerek büyümesi mi daha zordur? Yoksa ölümüyle mi?
Saf ve temiz kalbiyle bütüne ruhunu açıp sığınacak bir limana, onu anlayacak bir arkadaşa ihtiyaç duyup bulduğunu zannederken, menfaatin soğuk ve acı yanıyla yüzleşip bir de bunu büyümemiş çocukluğuna kabullendirmeye çalışmak! Kendi kendine dahi bir boy küçükken, ısrarla benliğine büyüdüğünü ıspatlayıp içindeki ızdırabı giderme çabasına girişmek!
Stefan Zweig 'ın da dediği gibi :"Çocuklar her zaman hastalıklarından gururla bahsederler, çünkü tehlikenin onları ailelerinde daha önemli bir hale getirdiğini bilirler."(syf:16)
Belki de bu şekilde onarır çocuklar, açılan ve kapanması güç olan yaralarını.
Çocuk ruhu kirlenmez.. Sadece, büyükler 'çocuk o, onun aklı ermezci' bir tavır takınıp, gözlerinin önünde her hatayı yapabilir, yaşayabilirlermiş gibi davranmaya başladıklarında, aklı kötüye erene kadar, görüp şahit olduklarını sadece vicdanlarının rahatsız olmasıyla algılayabilir çocuklar..
Büyüklerin, kimisinin macera arayışı, kimisinin bulamadığı sevgiyi tatmak için bir çıkmazda kayboluşları!
Küçükken alamadıklarını, belki de büyüdüklerinde bir başka çocuğun ruhundan çalmakla tatmin ediyorlar kendilerini! Kim bilir?
Bir çocuğun masum dünyasından izliyorsunuz bütün bu olup bitenleri, hatta olup tahrifle birlikte enkaza sebep olan olay örgüsünü.. Şahsi duygularımızı tatmin ederken, çocuk ruhunda ne denli yakıcı sırlara ve kapanmaz yaralara sebebiyet verebileceğimizin resmini çizmiş bana göre Zweig..
Kendi iç huzursuzluğuyla annesine bir tehlikenin yaklaştığını sezen, fakat bunun ne tür bir tehlike olduğunu kendi içinde bulamayıp varsayımlarla düşünerek annesini kaybedeceğini zanneden bir çocuktur Edgar..
Bazı sırlar yakıcıdır, bazı sırlarla birlikte onu yüklediğiniz kişilerde bir bakıma sizin için yakıcı olmaya başlar..
Fakat bazı sır taşıyıcıları, saklanan sırdan daha yakıcıdır..
Edgar 'ınki öyle bir sırdı..
İçinde büyüttüğü öfkesine, annesinin çaaresizce ondan yardım dilenmesiyle yenik düşmesi, hatta belki de beklediği sevgiyi bu sırrı saklamakla bulacağına olan inancı onu bu sırra mahkum eden bir etkendi.
Kim bilir, belki de sevilmenin hazzı, yakan sırdan daha muazzamdı...
Yakıcı Sır bana; bir sırrın yaktığı kadar yakınlaştırdığını ve aynı zamanda acıttığı kadar da uzaklaştırdığını öğretti bir bakıma. Hatta Stefan Zweig 'ın dediği gibi:"Eğer sevginin gücünü ondan önce yaşanmış olan gerginlikleri göz ardı ederek o anki duruma göre hesaplarsak onu yanlış algılamamız olasıdır.." (syf:24)der.
Bazı uzaklar yakın, bazı yakınlar uzak oluverir bazen. Elimizde sihirli iki değnek vardır bir bakıma. Bir anlık gafletle işlenen hatalar yüzünden ödediğimiz bedeller, öfkemize ve gafilliğimize yenik düşmeyip kazandığımız ödüllerdir hayat..
Bazı sırlar tek kişilik olmalı..
Yanıyorsa da insan kendi yanmalı, başkalarına bırakmadan kıvılcımlarını..
Keyifli okumalar..
Stefan Zweig Baron'u kendi dilinden:"Yeteneklerini en iyi şekilde göstermek için diğer insanların kalplerindeki kıvılcımlara hitap etmeli ve kendi kalbinin coşkusuyla onların kalplerindeki alevleri yelpazelemeliydi,"(syf:7) diye anlatır..
Şüphesiz ki Edgar'a da aynen bu şekilde yaklaşmış ve çabaları en nihayetinde karşılık bulmuştu. Yani Edgar'ın kalbindeki kıvılcıma dokunmuştu. Zaten, sadece çocuklara görünür olduklarını hissettirin, bu şekilde çalamayacağınız çocuk kalbi yoktur zannımca..
Bir çocuk, değerli olduğunu hissettiği kalbi, kalbinin kahramanı ilan eder ve herkese devamlı ondan söz edip, gördüğü değil kendisine hissettirdiği kahramanlığını anlatır...
Peki ya bir çocuğun kalbinde kendini öldürürse o kahraman!
Edgar, kahramanı kalbinde parçalanan çocuk! Onun dünyaya açılan penceresinden izliyoruz ;saflığını, sevgisini, kahramanını, filleri, nefretini, sancılı bir şekilde küçük bedenine büyük gelen sırların yakıcılığını..
Burada aslında şu soruyu sormak istiyorum. Bir çocuğun; ebeveyninin hatalarıyla yüzleşerek büyümesi mi daha zordur? Yoksa ölümüyle mi?
Saf ve temiz kalbiyle bütüne ruhunu açıp sığınacak bir limana, onu anlayacak bir arkadaşa ihtiyaç duyup bulduğunu zannederken, menfaatin soğuk ve acı yanıyla yüzleşip bir de bunu büyümemiş çocukluğuna kabullendirmeye çalışmak! Kendi kendine dahi bir boy küçükken, ısrarla benliğine büyüdüğünü ıspatlayıp içindeki ızdırabı giderme çabasına girişmek!
Stefan Zweig 'ın da dediği gibi :"Çocuklar her zaman hastalıklarından gururla bahsederler, çünkü tehlikenin onları ailelerinde daha önemli bir hale getirdiğini bilirler."(syf:16)
Belki de bu şekilde onarır çocuklar, açılan ve kapanması güç olan yaralarını.
Çocuk ruhu kirlenmez.. Sadece, büyükler 'çocuk o, onun aklı ermezci' bir tavır takınıp, gözlerinin önünde her hatayı yapabilir, yaşayabilirlermiş gibi davranmaya başladıklarında, aklı kötüye erene kadar, görüp şahit olduklarını sadece vicdanlarının rahatsız olmasıyla algılayabilir çocuklar..
Büyüklerin, kimisinin macera arayışı, kimisinin bulamadığı sevgiyi tatmak için bir çıkmazda kayboluşları!
Küçükken alamadıklarını, belki de büyüdüklerinde bir başka çocuğun ruhundan çalmakla tatmin ediyorlar kendilerini! Kim bilir?
Bir çocuğun masum dünyasından izliyorsunuz bütün bu olup bitenleri, hatta olup tahrifle birlikte enkaza sebep olan olay örgüsünü.. Şahsi duygularımızı tatmin ederken, çocuk ruhunda ne denli yakıcı sırlara ve kapanmaz yaralara sebebiyet verebileceğimizin resmini çizmiş bana göre Zweig..
Kendi iç huzursuzluğuyla annesine bir tehlikenin yaklaştığını sezen, fakat bunun ne tür bir tehlike olduğunu kendi içinde bulamayıp varsayımlarla düşünerek annesini kaybedeceğini zanneden bir çocuktur Edgar..
Bazı sırlar yakıcıdır, bazı sırlarla birlikte onu yüklediğiniz kişilerde bir bakıma sizin için yakıcı olmaya başlar..
Fakat bazı sır taşıyıcıları, saklanan sırdan daha yakıcıdır..
Edgar 'ınki öyle bir sırdı..
İçinde büyüttüğü öfkesine, annesinin çaaresizce ondan yardım dilenmesiyle yenik düşmesi, hatta belki de beklediği sevgiyi bu sırrı saklamakla bulacağına olan inancı onu bu sırra mahkum eden bir etkendi.
Kim bilir, belki de sevilmenin hazzı, yakan sırdan daha muazzamdı...
Yakıcı Sır bana; bir sırrın yaktığı kadar yakınlaştırdığını ve aynı zamanda acıttığı kadar da uzaklaştırdığını öğretti bir bakıma. Hatta Stefan Zweig 'ın dediği gibi:"Eğer sevginin gücünü ondan önce yaşanmış olan gerginlikleri göz ardı ederek o anki duruma göre hesaplarsak onu yanlış algılamamız olasıdır.." (syf:24)der.
Bazı uzaklar yakın, bazı yakınlar uzak oluverir bazen. Elimizde sihirli iki değnek vardır bir bakıma. Bir anlık gafletle işlenen hatalar yüzünden ödediğimiz bedeller, öfkemize ve gafilliğimize yenik düşmeyip kazandığımız ödüllerdir hayat..
Bazı sırlar tek kişilik olmalı..
Yanıyorsa da insan kendi yanmalı, başkalarına bırakmadan kıvılcımlarını..
Keyifli okumalar..
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.