Masim Gorki'nin kendi çocukluğunu, anılarını, aile içi ilişkilerini anlattığı bir kitap. Miras kavgaları, dayaklar, işkenceler ve daha birçok şey... Özellikle aile bireylerinden en ilgimi çeken şahıs kesinlikle dedesi olmuştu. Kitabın başlarında kendisine çok öfkelenmiştim davranışları yüzünden fakat kitabın sonlarına doğru biraz sevmeye başlamıştım. Su gibi akıp giden, hiç de sıkıcı olmayan bir otobiyografi eseri. Son olarak en çok hoşuma giden birkaç alıntıyı da eklemek istiyorum :)
• İnsan başkasının değil, kendi vicdanıyla yaşamalı.
• Okutmak gerek bizim milleti, zihnini bilemek gerek.
• Evde kendimi yabancı gibi hissediyordum ve bu hayat kuşkularımı tetikleyerek, beni her şeye büyük bir dikkatle bakmaya zorlayarak sanki bedenime onlarca iğne batırılıyormuş gibi hissetmeme neden oluyordu.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.