İnsanlığımı Yitirirken'i aylar önce okudum ancak incelemesi maalesef ki şimdi yapabiliyorum...
Okuyup okuyacağım en güzel ve özel romanlardan biridir kendisi. Bugünlerde insanlar güzelliği kanıtlamaya, bir mantığa ve formüle otutturmaya çalışıyor. Onlara göre güzel bir romanda 100 olay olmalı ve bu 100 olay güzellik olmalı. Oysa gerçek böyle değil. Güzel, güzel olduğu için güzeldir, bir kalıba ya da tanıma sığmaz. İnsanlığımı Yitirirken de böyle. Size müthiş derecede kafa yorulmuş bir kurgu ve etrafında dönen akıl almaz olayları sunmuyor. Bir karakter ve bir gerçeklik var. Bunun karşısında toplum, hiçlik ve melankoli var. Kendin olamama ve başka biriymiş gibi davranmak zorunda olmanın verdiği yük var. Baş karakter Yozo'nun yaşamı, hassas insanlar için o kadar bağdaştırılabilir, o kadar anlaşılabilir bir yaşam ki... Bazı yerler hayatımla öyle paralel gitti ki çocukluğum geldi aklıma ve aslında ne kadar yaralanmış olduğumu fark edip kitabı bir kenara fırlatarak hüngür hüngür ağlamak istedim.
Kitapta toplum sorunu hakkında ve toplumun bir insanı nasıl dışlandığını, yok etmek istediğini açık bir şekilde anlatıyor adeta yüzümüze vuruyor Osamu Dazai;
"Toplum dediğin şey sen değil misin?"
(Toplum bunu kabul etmez.)
(Toplum değil. Sen kabul etmezsin. Değil mi?)
Eğer böyle davranmaya devam edersen, toplum sana iyi davranmaz.)
(Toplum değil yani. Sen.)
(Toplum seni canlı canlı gömer.)
(Toplum değil. Beni canlı canlı gömecek olan sensin, değil mi?)
***
Ayrıca kitap, Osamu Dazai'nin otobiyografisi gibi. Kendisi de birçok kez intihar etmeye kalkmış ancak başaramamış, bu kitabı yazdıktan kısa bir süre sonraki denemesinde ise başarılı olmuş... Kitabı okumadan önce yazarın hayatını okumak kitabı daha iyi anlamamızı sağlayacaktır. 10/10 bir roman...
·
732 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
