Birbirimizi mutlu edemememiz yetmiyormuş gibi, yüreğimizin bize zaman zaman bağışladığı sevinci de birbirimizden esirgememiz mi gerekiyor? Efkarlı olduğu halde mutsuzluğunu gizleyebilecek, yakınlarının neşesini yok etmeden onu kendi başına üstlenebilecek kadar kişilik sahibi olan tek bir insan gösterin bana!
·
20 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hesap kullanılmıyor
Gönderi Sahibi
Kendi açımdan öz eleştiri yapacak olursam üzgünken mutluluk rolünü hiçbir zaman başaramadım açıkçası denemedim ve denemek de istemedim. O anda ne hissediyorsam, hangi duyguyu barındırıyorsam davranışlarımda mimiklerimde vs.o duygunun izleri net bir şekilde belli eder kendini istemsizce. Mutkuyken enerji saçan, insanlarla sohbet etmekten keyif alan, gezmeyi seven o kız, üzgünken kılı kımıldamayan, bir insan dahi görmek istemeyen evin duvarlarıyla arkadaş olan birine dönüşüyor. Netice insanız her zaman mutlu veya üzgün olamayız. Bu sebeple üzüntü durumunu saklamaktan ziyade barındırdığım duyguyu sınırı aşmadan yaşamayı daha doğru buluyorum.