İyi ki devamı var dediğim bir kitapp. Maksim Gorki çocukluğunu ve gençliğini toplam üç kitapta anlatmış. Bundan sonrakiler, Ekmeğimi Kazanırken ve Benim Üniversitelerim.
Yazarın asıl adı Aleksey Maksimoviç Peşkov. Kitapta da sürekli Kaşirin değil Peşkov olduğunu söylüyor yani dedesinin değil babasının soyundan geldiğini vurguluyor. Babası, o çok küçükken ölmesine rağmen onu hep merak ediyor ve ona hasret duyuyor. Belki de babası ölmese her şey daha farklı olabilirdi.
Cok güzel, sıcacık bir çocukluk hikayesiydi. (Tüm zorluklarına ve Aleksey’in yediği dayaklara rağmen.) Kitap 19.yy Rusya’sında geçiyor. Yoksulluk, dayak, genç yaşta hastalıktan ölümler çok fazla ama Ruslar bir şekilde mutlu olmayı biliyor. Aleksey’in babası o küçükken ölüyor. Annesi de onu ninesi ve dedesine bırakıp evden ayrılıyor. Aleksey sevmediği dayıları Yakov ve Mihail, onların eşleri ve sevmediği kuzenleriyle beraber yaşamak zorunda kalıyor. Bu süreçte ninesi ve dedesinin din tartışmalarına maruz kalıyor. Annesi bir ara tekrardan geliyor ama Aleksey’e bir tane hayrı dokunmadı kitap boyunca. Hatta bir gelip bir kaybolarak Aleksey’i sürekli üzdü.
Aleksey’i ninesi büyütüyor diyebiliriz. Ona sürekli masallar anlatıyor. Kendi dinini öğretiyor. Dedesinin sopalarından onu koruyor. Hayatı boyunca diğer çocuklar gibi bir çocukluğu olmuyor Aleksey’in. Zaten sürekli sokakta kavga çıkardığı için sokağa çıkma yasağı var :d.
Okurken minik Gorki’nin yaramazlıkları tebessüm ve kahkahalara, yaşadığı üzücü olaylar ise içimin parçalanmasına sebep oldu. (Yazarın anlatımı bizi o ev halkından biri yaptığı için.) Gerçektende 19.yyda Rusya'da yaşamak zor, Kaşirinlerin evinde ise yaşamak çok daha zormuş.
Sanırım uzun zamandır söylememiştim, HEMEN ALIN OKUYUN
Puan: 10/5
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.