Kitabın tam yarısından bildiriyorum, dayanamadım çünkü. Ne bitiresim geldi ne bırakasım. Kendi günlüğümü bulmuşum da okumaya başlamışım sanki o içtenlikle yazılmış. Çeviri metinlerde de günümüz genç yazarlarının eserlerinde de bu içtenliği ve Türkçe'nin günlük kullanımına kelime seçimleriyle bile bu kadar uyanını bulmak oldukça zor. İşin içine bi de o mizahsen anlatım girdiği zaman tadından yenmeyecek, olanca hüznüne rağmen gülümsetmeyi başaran bir hâle geliyor. Kitabın her paragrafını ayrıca alıntılamak istedim hepsi o kadar güzeldi. Kendi kendine ayrıldı, kendi kendine barıştı, kendi kendine affetti, kendini anlattı. Bu his bana o kadar tanıdık geldi ki. İnsan gerçekten bazen yalnızca anlatıp durmak istiyor duvara bile olsa. Balboa iyi ki yazarak anlatmayı seçmiş de biz okuyabilmişiz. Gülmeyi unuttuğumuz şu günlerde yüzümü gülümseten bi kitap bulduğum için mutluyum. Teşekkür ederim <3
·
85 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.