Veronika...Edebiyat
Veronika… Yaşamdan beklentisini elde eden herkes gibi dünyayı ölümün bekleme salonu olarak gören Veronika… O, başarısız intihar girişiminin tüm kavramları sorgulattığı bir ortamda hikayesini ve yoldaşlarını biz okuyuculara aktarıyor. Kitabın sayfaları çevrildiğinde Villete’nin soğuk duvarları insan ruhunun girilmemiş sokaklarını yokluyor ve bende olduğu gibi birilerinde bulantı hissettiriyor. Her şeye rağmen Zedka’nın yumuşak karnımızı okşayan hikayesi ile biraz dinlenip devam etme gücünü toplayabiliyoruz. Akıl ve delilik kavramları arasındaki ayrımın nihai olarak sonlandırılamadığı soft düzlem içinde omurgasını saklayacağı bir kabuk arayan Veronika aşkı, yaşamı, aklı, deliliği, sınırları ve bizimle birlikte yaşamalarına rağmen bihaber olduğumuz pek çok olguyu sorguluyor. Cevap bulma zorunluluğunun olmadığı noktada özgürlüğü çok iyi hissediyor ki bize de sirayet ediyor. Bundan dolayı kitabın sonunda deliliğin verdiği cesaretle dilediği gibi davranması beni çok mutlu etti. Gerçeği bilme hakkını çalan tüm insanlara inat yeni bir başlangıcı rüzgârlı bir cesaret ile inşa ettiği için yine çok mutluyum. Eduard’ı da unutmayalım. Kimlik bunalımına müdahil olan herkesin kendine akıllı dediği ve olanın yine Eduard’a olduğu bahtsız trabadur. Neyse ki sonunda o da özgürlüğü keşfetti. Kader çizgisini zorlayıp bambaşka bir olasılığa uyanan Veronika için Eduard’ın duyguları, yorgun kalbinin dinleneceği en rahat yatak olacaktır. Sonuç olarak bizler de yine görüyoruz ki insan karmaşık bir yolculukta da olsa berrak bir bilinç ile kendine sarılabilir. Bu arada ben onların yerinde olsaydım yürürken şu şarkıyı dinlerdim:
youtube.com/watch?v=e0HfME-...
·
157 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.