Sonsuz olasılıklarda bulunan yaşam biçimlerimizde “zaman” denilen kavramın hem fazlaca önemsiz olması hem de bir o kadar önemli olması arasında sıkışıp kalıyoruz. Dünyanın varoluşunu düşündüğümüzde, insanoğlunun yeryüzünde bulunacağı o minik zaman dilimi için bu sıkışmışlık pek de ciddi bir mesele olmamalı aslında. Bu yüzden her bir saniyeyi hesaplayarak yaşamak da bir son yokmuşçasına düşünmeden yaşamak da insan doğasına aykırıdır, iki aşırılığın da kişiye kaygıdan başka bir getirisi olmayacaktır.
Momo, zamanı hesaplayarak harcamanın ve kavramdan öte olmayan bir şey olma ikililiğini farklı açılardan o kadar güzel gösteriyor ki . Bunu gösterirken de kullandığı yalın dil sayesinde daha okunduğu an altındaki mesajı alabiliyoruz. Bu açıdan da çocuklukta da yetişkinlikte de okunduğunda kişiye katacağı şeyler olduğu şüphesiz.
“Hayat” adı altında bize sadece belirli bir kısmı sunulan ve bizim için “tüm bir yaşam” anlamına gelen zamanın kendisini çok geç olmadan tanımalıyız. Tanımalıyız ki akıp gidiyorken kendisini en doğru şekilde yönlendirip kullanalım. Aksi takdirde vakit geldiğinde elimizde bir şey kalmamış olması bizden başkasının sorumluluğu değildir. Bize ayrılan vakti bilmeden bizim vakit ayırdığımız o kadar fazla şey var ki…
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.