Öncelikle şunu belirtmek isterim. Kitap bende Mandıra Filozofu filmindeki " Mandıra Filozofu" karakteri konuşuyor da ben de onu dinliyormuşum hissini yarattı.
Modernleşmenin insanlığı nasıl boğazladığını fark etmemizi sağlayan bu kısacık eser, Alman yazar 
Erich Scheurmann tarafından, seyahata çıktığı Samoa adasında tanıştığı kabile reisi olan Tiave'li Tuiavii' nin konuşmalarından esinlenerek yazılmıştır. Yazar eseri gayet anlaşılır ve sade bir dille yazmasına rağmen bir oturuşta bitiremedim. Çünkü anlatılan gerçekleri bir anda sindirmem kolay olmadı. Kabile reisi, biz okurlara her ne kadar düşünmenin gereksiz olduğunu söylesede ben düşünmeden edemedim. Herşeyi, herkesi sorgulamaya itte.
Dünya nedir?
İnsan nedir?
Eğitim gerekli mi?
Giyinmesek olur mu?
500 sene önce yaşasaydım ne için çabalardım?
Makineleşme bizi nereye götürüyor?
İnsanlar gerçekten Tanrı ile mi yarışıyor?
Gibi gibi....
Kitap bittikten sonra herşeyin kendi ürettiğimiz bir saçmalık olduğunu aslında yaşamak için bazı koşullanmalar bulmamızın ne kadar yorucu ve anlamsız olduğunu farkettirdi. Ama bir yandan okuyanları, savunduğu düşünceler bakımından ikiye ayıracak türden bir kitap.
"Güneş ne güzel parlıyor" diye düşünmeye başlar o an. Ama bu yanlıştır işte. Büyük bir yanlış hemde. Akıllı bir Samoalı güneşin sıcak ışıkları altında kollarını, bacaklarını gevşetir ve hiç bir şey düşünmez. Güneşi bir tek kafasıyla duymaz elleriyle, ayaklarıyla, bacaklarıyla, karnıyla bütün organlarıyla hisseder. (syf:89)
Sevdiğim bir alıntıyla sonlandırmak istedim.
Erich Scheurmann tarafından, seyahata çıktığı Samoa adasında tanıştığı kabile reisi olan Tiave'li Tuiavii' nin konuşmalarından esinlenerek yazılmıştır. Yazar eseri gayet anlaşılır ve sade bir dille yazmasına rağmen bir oturuşta bitiremedim. Çünkü anlatılan gerçekleri bir anda sindirmem kolay olmadı. Kabile reisi, biz okurlara her ne kadar düşünmenin gereksiz olduğunu söylesede ben düşünmeden edemedim. Herşeyi, herkesi sorgulamaya itte.
Dünya nedir?
İnsan nedir?
Eğitim gerekli mi?
Giyinmesek olur mu?
500 sene önce yaşasaydım ne için çabalardım?
Makineleşme bizi nereye götürüyor?
İnsanlar gerçekten Tanrı ile mi yarışıyor?
Gibi gibi....
Kitap bittikten sonra herşeyin kendi ürettiğimiz bir saçmalık olduğunu aslında yaşamak için bazı koşullanmalar bulmamızın ne kadar yorucu ve anlamsız olduğunu farkettirdi. Ama bir yandan okuyanları, savunduğu düşünceler bakımından ikiye ayıracak türden bir kitap.
"Güneş ne güzel parlıyor" diye düşünmeye başlar o an. Ama bu yanlıştır işte. Büyük bir yanlış hemde. Akıllı bir Samoalı güneşin sıcak ışıkları altında kollarını, bacaklarını gevşetir ve hiç bir şey düşünmez. Güneşi bir tek kafasıyla duymaz elleriyle, ayaklarıyla, bacaklarıyla, karnıyla bütün organlarıyla hisseder. (syf:89)
Sevdiğim bir alıntıyla sonlandırmak istedim.
·
111 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.