Lübnan asıllı Amerikalı şair, ressam ve filozof.
Kendisini şiirleriyle tanıdığım Halil Cibran’ın okuduğum ilk kitabıydı. Türü hikaye diyebileceğimiz kitap, ince manalar ve ironilerle doluydu. Kitaplara-dil inceliklerine hakim olmayan insanların okuyacağı yahut da anlayabileceği türde değil. Eğer tahlil gücünüz gelişmişse okuyup bulmaca çözer gibi kendinize hitap eden hikayesini benimseyebilir ve kitabı boşuna okumamış olabilirsiniz.
Herkese tavsiye ediyorum diyemem ama okumak isteyen herkes için keyifli okumalar dilerim.
Ben okudum da ne kazandım? Farklı bir anlatım dili daha tanımış oldum. “Öteki dil” başlıklı hikayeye de bayıldım. Üzerinde çok şey düşündüm, etkilendim. Yani o başlığı okumuş olmam bile yeterli.
Hikaye dili mi şiir dili mi derseniz bence şiirleri daha iyi. Sizin kendisi hakkında düşünceleriniz varsa yorumlara buyurun.
F a v o r i A l ı n t ı
“•İşte ben böyle delirdim. İşte o zaman hem yalnızlığın özgürlüğünü hem de anlaşılmanın verdiği güven duygusunu buldum, çünkü bizi anlayan şey içimizdeki bir şeyi kendine köle eder.”
Not: Kitaptaki en rahatsız edici şey bizim gibi tek ve yüce olan Allah’a iman etmekle asilleşmiş insanların, kafada kurulan tanrıların, kişileştirmelerin basitliğine maruz kalması. Hikayelerdeki ironilerden dolayı bu durum çok da ciddi değil. Sıkıntı yok yani. Onun haricinde o kafaya da bi bakmak lazımgillerdenim :))
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.