“Ah, Elias Rukla konuşacak birinin varlığını nasıl da delice özlüyordu. “
Fagerberg Lisesinde Norveç Dili ve Edebiyatı derslerine giren Elias Rukla, yirmi beş yıldır öğretmendir. Bir pazartesi günü evinden yedi sekiz dakikalık uzaklıktaki okuluna her zamanki gibi yürüyerek gider. Önceki akşamdan içmiş olduğu biradan dolayı başı ağrıyordur ve öğretmenler odasına uğrayıp ilaç alır. Dersliğe giden Rukla, yıllardır okuttuğu Henrik Ibsen’in Yaban Ördeği oyunundan kaldığı yerden devam eder. Kitabın özetine daha devam etmeyeyim :)
Bir edebiyat öğretmeninin geleneksel olarak okutulan Yaban Ördeği oyunu karşısında daha da sıkılan bir nesille karşılaşması var. Kitabın bir yerinde Rukla zil çalar çalmaz öğrencilerin sözünü tamamlamasına izin vermemelerinden rahatsız olur. Kendisini gölge biri olarak tanımlayan Rukla’nın iç dünyasına ayrıntılı olarak gireriz.
Evde sürekli düşünen Rukla; gerçekten tartışacağı, muhabbet edeceği birilerinin çevresinde olmamasına üzülür. Evrensel diyebileceğimiz bir öğretmenler odasında birinin Büyülü Dağ kitabının başkarakterine gönderme yapması Rukla’yı heyecanlandırır. Beni de en çok etkileyen sahnesiydi.
Kitap genel olarak güzeldi ama yoğun bir anlatımı vardı. Çok tekrar edilen cümleler olduğu için sanki burayı okumuştum hissine kapıldım. Özellikle öğretmen olmak ve yapmak arasındaki farka güzel bir örnek olması ve öğretmenler odası tasviri çok güzeldi. Meraklısına tavsiye edilir.
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.