“Her romanda bir kahraman olmalıdır.”İnsan ve Duygular
SPOİLER İÇERİR!
Kitabın başında kendini; hasta, kötü, suratsız, huysuz, inatçı, kaba biri olarak addetsede aslında en kızgın anlarda bile hiç de kötü, hırçın bir insan olmadığını, sadece serçeleri ürküten kaynana zırıltıları misali kuru gürültü çıkardığını utana sıkıla itiraf etmiş, hiddetten ağzı köpürmüşse bile biraz yüzüne gülüp, önüne bir bardak şekerli çay sürerek gönlü alındığında hemen yelkenleri suya indirdiğini de itiraf eder.
Kötü bir insan olmak bir yana herhangi bir şey olmayı bile beceremedim diyor. Ne kötü ne iyi, ne alçak ne namuslu ne kahraman ne de haşerenin biriyim.
İşyerinde sert bir memur oldugunu söylüyor ancak yine hırsından yalan söylediğini gerçekte kimseye zarar veremediğini söylüyor. Olmak istediği kişi ile olduğu kişi arasında bariz bir fark kahramanımızın. İnsanların halkındaki fikirleri bakışları onun için o kadar önemliydi ki her şeyden nem kapan bir karaktere dönüşmüştü. Sürekli altta kalmamak için gururunun incinilmesine izin vermediği için kendini asla onlardan daha aşağı görmez onu aşağı görenlere ya da onu aşağı gördüğünü düşündüğü herkese korkunç bir kin ve öfke duyuyordu. Ama kitabın bir sayfasında “kin bile duyamıyorum. Kinim hep bu uğursuz tabiat konunları yüzünden adeta bir kimyasal bozulmaya maruz kalıyor” demişti.
Fakirliğinden utanır evinden memurluğundan utanırdı. Ama kendini hep bunun tersi olduguna inandırmaya çalıştı. Aslında kahramanımız çevresinde hiç güzel söz duymamış belki hiç sevilmemiş hiç okşanmamıştı. Okulda bile dışlanmış alay edilmişti. Hiç sevilmemişti. Okulda bir yer edinebilmek için bir saygı kazanabilmek için çok çalışmış ve iyi bir derece yakalamıştı manevi bir saygı duyulması onu bir nebze olsun rahatlatmıştı.
Okuldan arkadaşlarıyla da ara sıra görüşürdü ama onlar için sinek kadar değeri olmadığını Memuriyetteki başarısızlığı kılıksızlığı düşüklüğü nedeniyle olduğunu, küçümsendiğini düşünüyordu. Biraz değer ve sevgi görse hayatı çok başka bir şekilde gelişecekti belki.
Kendi hayatında kimsenin cesaret edemeyeceği yarıda bıraktığı şeyleri sonuna kadar götürdüğünü ifade ediyor. Ve bu yönüyle herkesten daha canlıyım dıyor. Elbette hataları pişmanlıkları vardı. bu kitap bir günah çıkarma, marazi gururu yüzünden yeraltına çekilmesinden doğan pişmanlığındır aslında ve bunu şu sözlerle ifade ediyor;
“Bu edebi bir eserden ziyade günahlarımın kefaretini ödemek oldu. Bir köşeye çekilip ahlak bozukluğumla bütün bir ömrü nasıl heba ettiğimi, kötücül, boş gururum yüzünden yaşayan âlemle her türlü bağı keserek nasıl yeraltına çekildiğimi uzun bir öykü gibi anlatmanın hiçbir ilginç yanı yok elbette; hem romanda bir kahraman olmalıdır, halbuki benimkinde bir kahramanın tersi olan ne kadar özellik varsa kasten bir antikahramanda toplanmış. Bütün bu yazdıklarımın tatsız bir etki yaratacağına da eminim, zira hepimiz yaşamla bağını az ya da çok kaybetmiş, kör topal idare eden insanlarız.”
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.