Kitap "Artık dulum. 12 Kasım günü Sylvie öldü. Çok üzücü. Bu sene, indirimli satışlara birlikte gidemeyeceğiz." sözleriyle başlıyor.
Yazar kitapta 40 yıllık hayat arkadaşının ölümünün ardından yaşadıklarını, hissettiklerini yazmış.
Kitap yazarın adeta bir iç döküşü, yas tutuşu...
Bazı satırlar sizi derinden etkiliyor. Özellikle ölen eşinin yarım kalan kitabını kaldığı yerden devam edeceğini yazdığı satırlarda ya da eşinin ismini rehberinden silerken yaşadığı, tereddütte acıda...
Kitabı severek ayrıca imrenerek okudu. Fournier şanslı bir adammış. Sevmiş ve sevilmiş...
·
113 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.