Oruç Aruoba’nın okuduğum ilk kitabına oldukça şiddetli bir öneri dahilinde başlamıştım.Hem felsefeye hem de şiire ilgim fazlasıyla olduğu için bu iki nadide şey ile harmanlanan eseri baş köşemde tutacağımı düşünüyordum lakin beklentilerimi karşılayamadı.Aslında kitabın konusal olarak bölüm bölüm olması oldukça hoşuma gitti ve yazarın dili bana oldukça aşina geldi,beni asıl beğenmekten uzak tutan şey ise sözcüklerin ve aşılanmaya çalışan düşüncenin devamlı tekrarlanmasıydı.Kitabın içinde oldukça beğendiğim,bir film sahnesi sonrası en sonda yazacak kadar etkili olan bazı dizeler vardı.Fakat sanki bu tür vurgulayıcı köşe yazıları tarzındaki sözler tek başına daha çok mana ifade ediyor ve söz kalabalığı onun etkisini oldukça azaltıyor.Beni tesir eden dizelerin ardından bunun hakkındaki yargılar tekrar tekrar önüme sunuldukça sıkıldım ve bir
anlamı kalmadı.
·
177 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.