1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hüzeyfe Gül
Gönderi Sahibi
İhtiyar Majör' ün bir kıvılcımıyla başladı her şey. Hürriyet için, insandan ve insanın kötülüklerinden kurtulmak için verilecek uzun mücadele ve savaşların fitilini ateşleyecekti bu kıvılcım. Domuzların akıl hocalığını üstlenip yönettiği hayvanlar insana karşı savaş ilan etmiş ve bu savaş kazanılmıştı. Hayvanlar artık hürriyete kavuşmuş ve insandan kurtulmuşlardı. Fakat farkında olmadıkları bir şey vardı. Kurtulmak için savaştıkları şeye dönüşmeye başlamışlardı. Çünkü savaşma kararı aldıklarında aslında insanlaşmaya başlamışlardı. Kutlama gecesine yakın bir zamanda fiziki olarak insana benzemeye çalışmışlar ve kutlama gecesinden insandan ayırt edilemeyecek kadar insanlaşmışlardı. Bu durum kitabın son cümlelerinde şöyle anlatılıyordu. "Dışarıdaki hayvanlar, bir domuzdan bir insana,
bir insandan bir domuza, gene bir domuzdan
tekrar bir insana baktılar. Fakat hangisinin
domuz, hangisinin insan olduğunu bilmek
imkânı kalmamıştı." O halde yaşanan onca şey boşuna mı yaşanmıştı? Belki de çiftliğin sahibi hiç kovulmamalıydı? Belki o zaman hayvan hayvanı öldürmek durumunda kalmazdı. Ve birçok şey çıkarılabilirdi bu hikayeden... Tanrı korkaktı. Kullarına hakim olamadı. Tanrının elçisi hayal aleminden hikayeler anlatıp zor durumda kaldığında ortadan kayboluyordu. Tanrının yarattığı farklı canlılar kendi çıkarları için aynı masada birleşebiliyor çıkarları ters düştüğünde de mütemadiyen kavga edebiliyorlardı. Fakat şu karşı konulmaz bir gerçekti. İnsanın domuzdan domuzun insandan ayırt edilmesi çok zordu.