Alışmalı kendi yaramızı kendimiz sarmaya..
Bilmem…
Kim bilir kaç kişi, kendi gibi olamadı bu hayatta. Bilmem kaç kişi bir başkası gibi âşık oldu. Bir başkası gibi güldü, onun gibi sevdi. Bir başkasının acısını acı bildi, onun gözlerinden izledi dünyayı. Kendini hep bir başkasının hikâyesinde anlattı hep onun hikâyesinde dinledi.
Söyleyemediklerimiz bir başkasının dilinden dökülünce ne kadar imrendik, ne kadar sessiz çığlıklar attık. O cümleleri kurabilseydik, konuşabilseydik. Kurulamamış cümlelerin açtığı yaralar nasıl kanamaya başlar o anlarda. Pişmanlıklar nasıl katlanır katlanır, bir çığ gibi altına alır bizi, yutar kendine katar.
Peki ya yaşayamadığımız AŞK'lar?
Kaç kez okuduğumuz kitapta ki, o çok sevilen kadının yerine koyduk kendimizi. Ona kurulan o süslü cümleleri kendi kulağımızla işitmedik mi? Kalbimizin en kuytu köşesine işlemedi mi o cümleler? Kim bilir kaç kez terkedildik o cümlelerin arasında sonra kaç kez sarıldık, öpüştük, seviştik…
Kim bilir kaç başrolde biz. Karşı kutbunu bulamamış kaç kalp, koştur koştur o salonlarda aradı, hayatta ki figüran kimliğimine inat kalp ağrısını. Altın harflerle yazılmış kaç filmde izledi kendini. Ne büyük aşklara imza attı, ne büyük acılara göğüs gerdi. Eee kolay değildi başrol olmak hakkını vermek gerekti.
Sezen'in hangi şarkısında doymadık doyamadık sevmelere. Adı bende saklı diye diye kalbimize kilitlediğimiz gün yüzü görmeyen aşklar? Aşk için ölmeli aşk o zaman aşk, diyerek ölmedik mi aşk açısından? Ahh hangimiz bir kalpte tutuklu kalmadı. Geri dön geri dön ne olur geri dön, diye yalvarışlarımız hiç mi olmadı mı ? Uçurum uçurum gözlerine baktığımız, teninin tuzunu tattığımız ve dahi her gece uyku diye yattığımız o belalılarımız. Bir kendim bir ben gidişlerimiz. Şimdi kaybolan yıllarımı verseler diye diye serzenişlerimiz. Geldik yarım, kaldık yarım neydi ne oldu şu tez canım. Bir kedim bile yok anlıyor musun? Hadi gülümse…
AŞK!
Sen değil misin olmayanı olduran, gülmeyeni güldüren, ağlamayanı ıslatan… Bir kere başa gelince ömür billah gitmeyen, öldürmeden süründüren, kadere küfrettirip sövdüren??
Tunç "Aşk acı sevmeye benziyor," demişti, "yakıyor, biliyorsun, ama yine de gidip âşık oluyorsun." Yine eşsiz bir kitap, yine delip geçen, yine yerle bir eden.
Kendinden çıktı yola Derya ama bir yere varamadı. Kendine benzeyen bir damla aradı bu kocaman deryada ama bulamadı. Anlatmak istedi. Dinlemek. Ne anlatabildi içinde kopan fırtınaları. Ne de adam akıllı dinleyebildi konuşulanları. Battaniyelere sarıldı durdu pencere kenarlarında. Yalnızlıktan ağladı da ağladı. Kendine gidecek bir yer bulamadı bu koca dünyada.
Kendine yer edinememişlerin, bu sancılı dünyaya sığınamamışların, kendini bu ağrılı dünyaya iliştirememiş, yetememiş kimseye ile yetinememişlerin hikâyesi. Belki de bir parça hepimizin hikâyesi.
"Bu kahve sade mi? dedi, "bana biraz acı geldi de." "Kasvettendir." dedim.
Bu yazdıklarım da hep kasvetten…
··
5,1bin Gösterim
3 Yorum
Bir kitabı okuma isteği ancak bu kadar güzel bir şekilde uyandırılabilirdi. Çok etkileyici bir inceleme olmuş. Kaleminize sağlık.
emine
Gönderi Sahibi
Çok zarifsiniz🙏 Çok teşekkür ediyoruz. O halde şimdiden keyifli okumalarınız olsun 🎈💜🌸
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.