"Bir Aziz Mahmud Hüdâyî Romanı"1000Kitap
"Bir Aziz Mahmud Hüdâyî Romanı"
"Ene" yani "ben"
Anneannem her zaman; "Ben şeytanın adıdır, ben ben deyip durmayın. Ben diyen hep kendini haklı sandığından, kendinden başkasını bilmez." der...
Aslında şöyle bir düşününce ne kadar da doğru... Etrafımızdaki çoğu insan kendi bakış açısından dolayı, başkasının bakış açısına, acılarına, kararlarına kör ve sağır gibi davranıyor.
Ben kelimesi o kadar çok işlemiş ki dilimize, sürekli ben der olmuşuz. "Sen" demeyi unutmuşuz.
Evet, gelelim en sevdiğim kısıma kitap yorumuna...
Bursa'da yaşadığım için çok şanslı olduğumu söylemesem olmaz. Kitapta geçen çoğu yeri ziyaret ettiğimden dolayı, okurken daha etkilendim. Ayrıca yazarın farklı anlatım tarzından da etkilendim.
Farklı anlatım derken?
Şöyle efenim; sanki başka biri kitabı okuyor ve sizde o kişinin kitabı okurken düşüncelerini, acabalarını, sorularını, merakını ve nefsini sorgulamasını okuyorsunuz. Sayfalarda hem Aziz Mahmud Hüdâyî'nin nefsi ile mücadelesini okuyup hem de okuyucunun düşüncelerini okumak...
Sonra kendi iç sesinizi dinliyorsunuz.
Aziz Mahmud Hüdayi koskoca Bursa'nın kadısı, nefsini terbiye etmek için, elde ettiği şöhreti terk edip çarşıda ciğer satar. Varlıktan; makam, şan, şöhretten yokluğa...
Nefs'i terbiye etmek kolay mıdır?
Şiddetle okumanızı tavsiye ediyorum...
Sayfa: 144
Herkes en çok kendini tanıdığını sanır oysa herkes en yabancıdır kendine. Öyle durumlarda, öyle birine dönüşür ki insan kendi bile hayret eder kendine...
Ene 'Sus Ey Nefsim'
Ene 'Sus Ey Nefsim'·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.