Hikayemiz, adının hakkını verircesine huzursuzlukla içi içini yiyen bir gazetecinin gözünden okuyucuya aktarılmış. Çocukluk arkadaşı Hüseyin'in ölüm haberini alıp memleketi Mardin'e giden İbrahim'in, bu ölümün arkasında yatan gizemleri bulmaya çalışırken kendini de keşfetme yolculuğuna tanık oluyoruz hikaye boyunca.
Aslında hikaye çok güzel, içinden bir Serenad çıkaracak kadar ilginç ve dokunaklı. Ama yazar kitaba sanki dün başlamış, bugün bitirmiş gibi bir izlenim veriyor. Çok daha iyi ve dokunaklı anlatılabilecek bir hikaye aceleye getirilerek yazılmış gibi.
Livaneli bu romanında maalesef ki ne Mardin'i, ne Amerikayı ne de başka herhangi bir yeri ön plana çıkarabilmiş. Sadece 1-2 sayfa içerisinde gerçekleşen, Meleknaz'ın IŞİD’lilerin elindeyken birden peynir, sucuk yiyebilecek nispeten avantajlı bir hayata sahip olması ve romanın büyük kısmına etki etmiş olan Hüseyin'in ölümü, Livaneli'nin de karşısındaki okura duygularını geçirebilmekte ne kadar başarısız olduğunu göstermiş. Çünkü savaş psikolojilerinin bu kadar sığ ve derinliksiz bir şekilde insan psikolojilerine yansıtılması maalesef ki bir yazarın kurguyu oluştururken ne kadar aceleye getirdiğinin ve ticari bir kaygı güttüğünün kanıtıdır. Yine de Livaneli işe tanışmak ve bir çırpıda okunabilecek bir eser. Kitaba şans verip vermemek size kalmış.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.