Fournier’in okuduğum ilk kitabı oldu. Anlatmak istediği bütün duyguları okurken yaşattı, en azından kendi adıma. Bazen bana sert gelen cümleler oldu, sert gelen duygular, sert gelen mizah… ama anlayabiliyorum. İnsan okurken ne tepki vereceğini bilemiyor; yer yer güldüm ama daha çok üzüldüm, daha çok anladım. Bazı konulara değinilmiş; insan çocuk yaparken engelli doğma ihtimalini düşünmeden, sanki her şey kusursuz gelmiş ve öyle gidiyormuş gibi, hiç düşünmeden yaşıyor. Halbuki bunun olma ihtimali bile insanı korkutuyor.
Kitapta, alıntılamak istediğim çok cümle vardı ancak durup vazgeçtim. Biraz da okurken yaşanması gerektiğini düşündüm.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.