Gene Stefan Zweig, diğerlerine göre daha az etkileyici bulsamda gene harika bir roman. Ferdinand, karısı Paula ile beraber savaştan İsviçre'ye kaçan bir çift. Çift, savaş karşıtı, "asker, savaş" gibi kelimeleri duyduğunda son derece çılgına dönen kişiler, özellikle Ferdinand çünkü askere çağrılan kişi ta kendisi, çağrılışını düşündükçe kendi iç dünyasını parçalıyor resmen, çünkü ne savaşmak istiyor ne de insan ö*dürmek ne de yakıp yıkmak istiyor. 50 sayfalık bir kitabın özeti bu kadar, ben bu kitap üzerinden sadece sitem etmek istiyorum, neden savaştığımıza anlamak vermek istiyorum? İnsanın insanı neden vurduğunu, neden bunu normal karşıladığını öğrenmek istiyorum. Yaşamım boyunca cevabını alamayacağım nadir sorulardan biri olduğunu da biliyorum bir yandan, çünkü kimse buna açıkca cevap veremez, kim "BEN ÇIKARLARIM UĞRUNA İNSAN Ö*DÜRÜYORUM" demek ister? Kim bu kadar dürüst? Çağımızın sorunu budur belki de, "kimse konuşmayı bilmiyor" bizler bu ifadeyi daha çok mahalle kavgalarında vs. duyuyoruz fakat birini kurşunlamadan önce konuşmayı denemekten aciz olmak da konuşmayı bilmemektir. Şuan yazdığım her şey boşa, sizin de vaktinizi çalıyorum, affedin. Dünya düzeni savaşlar üzerine kurulu ve savaşlar ile bir şeyler yapabiliyor, galibiyetini kuvvetiyle başkasının bedenini parçalayarak ilan ediyor, bu düzen böyle akar gider, yolun gidişatını değiştirmek artık çok zor, bu gönderimi gören 3-4 kişi ile de düzeni değiştiremem, diyeceğim şu ki sevin sevilin, Dünya bir kaç milyar yıl sonra yok olma düzeyindeyken kimseye kalmaz bu topraklar, bu kitabı da yok olmadan evvel okuyun okutturun. Yaşamınız boyu, güzel insan olmayı unutmayın, iyi günler.
"Ben gelmedim dava için, benim işim sevi için
Dostun evi gönüllerdir, gönüller yapmaya geldim"
-Yunus Emre
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.