Ana karakterimiz Bruno ve ailesi Out-With adı verilen bir yere taşınırlar. Bruno’nun babası Yahudi kampına görevlendirilen bir kumandandır. Kimse burayı sevmez ama mecburdurlar. Bruno keşif yapmak için kampın tel örgüsünün etrafında yürüyüş yaptığında Shmuel adlı bir çocukla tanışır. Bruno her gün yanına gider ve sürekli onunla oynamak ister. Onların neden orda olduğuna dair en ufak bir fikri dahi yoktur. Kamptaki insanların orda mutlu bir şekilde yaşadığını sanmaktadır. Ama gerçek öyle değildir elbette. Berlin’e taşınacakların bir gün öncesi Shmuel’in kaybolan babasını aramak için tel örgünün altından geçip Shmuelle birlikte kampı ararlar. Kampta bulunan herkes çizgili pijama giydiği için Shmuel ona bu kıyafetten getirmiştir ve böylece dikkat çekmez. Ve sonrasında onlarla birlikte bir grup insanı bir odaya kapatıp orada öldürülürler. Bruno’nun son sözleri ise: “Sen benim en iyi arkadaşımsın, Shmuel. Hayat boyu en iyi arkadaşım” olur.
Yazar kitabı; “Bu Bruno ile ailesinin hikayesinin sonu. Elbette tüm bunlar uzun zaman önce oldu ve böyle bir şey bir daha asla olmaz. Bu zamanda ve bu çağda tabii ki…” diye bitiriyor.
Şahsen ben cümleye katılmıyorum. Arakan’ı, Gazze’yi, Doğu Türkistan’ı, Kudüs’ü, en yakınımızda olan Suriye’yi, sömürü altında yaşayan dinini ve dilini konuşamayan onca ülkedeki insanları düşününce bunların hala devam ettiğini görüyorum. Bu zamanda ve bu çağda tabii ki…
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.