"Çok önceden yazılmış bir mektup nasıl şu an aklımdan tuttuğum sayıyı bilebilir?"
Kitap boyu yedi bitirdi beni bu soru. Bu soruyu katilin kim olduğu sorusundan daha çok düşündüm ben şahsen. Cevaba kavuşunca rahatladım. Zekiceymiş dedim. İyi düşünülmüş. Güzel tasarlanmış bir hikayeydi. Güzel bir polisiye roman. Sadece bu soru üzerine kurulmadı kitap. Katilin başka hileleri, şaşırtmacalarına da kafa yoruyoruz.
Polisiye romanlarının çoğunda olan ana karakterin orta yaşlarda aşırı maço, ağırbaşlı, beyaz erkek olması klişesi var burada da. Karakter Sherlock gibi aşırı analitik düşünüyor her şeyi. Karısının her hareketini bir ima olarak algılıyor ve kafasında kuruyor. Bazı kısımlarda okuyucuyu rahatsız edebiliyor. "O kadar da değil kardeşim sakin ol ya!" diyordum içimden bazen. Ana karakter olan David'in eşi Madeline'in aralara serpiştirilmiş kısımlarıyla bol bol karşımıza çıkması bizi karmaşık olaylardan çekip alıyor ve dinlendiriyor ara sıra. Madeline olayın çözülmesinde David'e oldukça yardımcı oluyor. David'e kendi düşündüklerini söyleyip aydınlanmasına vesile oluyor. "Her başaralı dedektifin arkasında tatlı bir karısı vardır" önermesi de tamam bu şekilde. Genel olarak ben bu aşırı ağırbaşlı, kimseyi tınlamayan erkek polis ana karakter profilini sevmem polisiyede. David'i de okurken bu yüzden bazen çok sıkıldım. Adamı bazen çok antipatik buldum. Ahmet Ümit'in polisiye romanlarındaki Nevzat karakteri de buna benzer ama o gavur olmadığından mı bilmem ona yine içimiz ısınıyor. Hafif espritüel, sempatik bir abi o. David'in ise mizah anlayışı sıfır denecek kadar az hatta direkt sıfır. Ana karakterle bir bağ kuramayınca da kitabı çok keyif alarak okuyamıyorum ben.
Hikaye ve kitap mükemmel mi? Değil. Fakat güzel ve okunabilir. Beklentimi karşıladı.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.