“Göz açıp kapayıncaya dek geçiyor zaman.”1000Kitap
Nobel ödüllü bir eser olan Yüzyıllık Yalnızlık benim için ciddi anlamda zorlu ama bir o kadar da iz bırakan bir okuma oldu.
Marquez, Virginia Woolf ve William Faulkner hayranıymış. Bu yüzden biçimsel olarak kitabın; hem modernizm hem de sürrealizm etkileri taşıması beni hiç şaşırtmadı.
Roman genel hatlarıyla Latin Amerika kimliğinin güçlü bir alegorisini içeriyor. Bunu Buendia ailesinin Macondo'ya gelip bir kasaba kurması, Liberal ve Muhafazakar partiler arasındaki askeri çatışma, sömürge yerleşimlerini birbirine bağlayan demiryolunun genişletilmesi ve Amerikan Meyve Şirketi'nin, Kolombiya ürünleri üzerindeki hegemonyası gibi olaylardan bahsederek yapıyor. Fakat yoğun sosyal dokusuna rağmen, Marquez hikayeyi nükteli, büyülü ve şiirsel bir dille anlatıyor. Bu karmaşık toplumsal gelişmeler içinde yatan güzellikleri de görebiliyor ve gösteriyor.
Soy ağacının baş karakterleri Jose Arcadio ve Ursula akraba evliliği yapıyor ve kitapta hep bunun bir uğursuzluğa yol açacağı korkusuyla yaşayan bir Ursula ile karşı karşıya kalıyoruz nitekim karakterin bu korkusu boşa çıkmıyor. Bu ailenin başına seneler içerisinde bir sürü felaket geliyor. Kitabın yapısı ve düzeni göz önüne alındığında, kitapta geçen herhangi bir olayın tam zaman çizelgesini çizmek biraz zor. Karakterlerin döngüsel doğası nedeniyle geçmiş, şimdi ve gelecek bir yerden sonra birbirine karışıyor.
Kitabı en anlaşılmaz kılan unsur ise seneler içinde doğan her çocuğa aynı isimlerin verilmesi; bir an sonra kitapta o kadar çok aynı isimde karakter oluyor ki ister istemez karıştırıyorsunuz. Fakat karakterleri özümsedikten sonra bu sorun ortadan kalkıyor çünkü her karakterin kendine has özellikleri bulunuyor.
Kitapta fantastik öğeler oldukça fazla ki ben bundan hiç rahatsız olmadım kitabın özelliğine güzelliğine bir tat kattığını düşündüm. Anlatıcı, fantastik olaylardan o kadar söz ediyor ki, fantastik olaylar bir raddeden sonra gerçek oluyorlar. Yüzyıllık Yalnızlık doğaüstü olanın sıradan, sıradan olanın ise doğaüstü veya olağanüstü olarak sunulduğu bir eser aslında. Bunun dışında ilişkiler çok çapraşık ve tatsız. Ensest, aynı kadınla iki kardeşin beraber olması gibi durumlar söz konusu.
Eserde aslen anlatılmak istenen konu insanın tarihi tekrar etme eğilimidir... Yazar, esas olarak eserinde Buendia ailesinin yedi kuşağını kapsayan ve her neslin bir öncekinin hatalarından ders almadığı hikayesini işliyor.
Bunun yanı sıra roman Buendia ailesi aracılığıyla Kolombiya ulusunun tarihi olaylarına ve mitolojisine dikkat çekiyor. Kitapta bir Latin Amerika ülkesi olan Kolombiya’nın 19. yüzyılın başlarında İspanya’dan bağımsız hale gelmesinden başlayarak gelişimi konu ediliyor. Romanda resmedilen, bitmeyecek gibi görünen iç savaş, doğrudan doğruya, Kolombiya Liberal ve Muhafazakar partileri arasındaki ve yaklaşık 200.000 kişinin hayatına mal olduğu tahmin edilen iç savaş La Violencia'ya bir göndermedir. Bu bağlamda Buendía ailesinin öyküsü açıkça, Bağımsızlık’tan bu yana kıta tarihçesi için, yeni sömürgeci dönem için bir metafordur.
Herkese keyifli okumalar.
·
803 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.